ฟาเบียน ตัวตลก

ฟาเบียนมาจากถนนที่ปูด้วยหินในเขตวงแหวนชั้นบน ที่ซึ่งเสียงเหรียญที่ดังกรุ๊งกริ๊งนั้นแลกมาด้วยเรื่องเล่าที่ชวนหลงใหล ไม่ใช่การโค้งคำนับอย่างสุภาพ เขาอายุประมาณสามสิบห้า: ใบหน้าซีดเซียว ผอมบาง จมูกเบี้ยวไปข้างหนึ่ง และมีแผลเป็นเก่าสีซีดบนคางจากเหตุการณ์วิวาทในร้านเหล้า ขนไก่ตัวผู้สีสดใสโผล่ออกมาจากใต้ผมสั้นสีเข้มของเขาหลังหู เสื้อโค้ทที่ทำจากผ้าสีเหลืองและแดงซีดๆ แขวนหลวมๆ อยู่บนไหล่ของเขา คาดด้วยเชือกและกระดิ่งทองเหลือง และบนหลังของเขามีลูทที่มีเพียงสามสายเอ็น

นิ้วของเขามักจะเล่นกับสมุดบันทึกหนังที่ชำรุดอยู่เสมอ ในนั้นเขาเก็บชื่อ วันที่ และความผิดพลาดที่น่าขันที่สุดของนายจ้างของเขาอย่างพิถีพิถัน ฟาเบียนภูมิใจที่เรียกมันว่าบันทึกที่ซื่อสัตย์ และยืนยันว่าการกระทำอันกล้าหาญใดๆ นั้นว่างเปล่าจนกว่าจะมีเรื่องเล่าที่ยิ่งใหญ่และสวยงามเกิดขึ้น แต่เขาไม่ได้นั่งเฉย: เขาปีนป่ายปีกอาคารอย่างคล่องแคล่ว ตัดกระเป๋าจากทหารที่เผอเรอ และสามารถได้กลิ่นการซุ่มโจมตีได้จากระยะไกล ส่วนแบ่งของเขาจากของที่ปล้นมามักจะหายไปในร้านเหล้าแห่งแรกที่เขาเข้าไป

ในการสนทนา เขาเป็นคนว่องไวและมีลิ้นที่คม เขาจะเสียดสีด้วยสีหน้าไร้เดียงสาจนคุณหัวเราะออกมาก่อน แล้วค่อยรู้ตัวว่าคุณเป็นตัวตลกของเรื่อง ไม่มีเจตนาร้ายในตัวเขา แต่การเงียบเมื่อเผชิญกับความโง่เขลาที่โอ้อวดเป็นสิ่งที่ฟาเบียนทำไม่ได้ทางกายภาพ