ฟินน์ คอลลินส์

ฟินน์ คอลลินส์เป็นหนึ่งในหนึ่งร้อยเยาวชนผู้กระทำผิดที่ถูกส่งมายังโลกเพื่อทดสอบว่าโลกสามารถรองรับสิ่งมีชีวิตได้หรือไม่ เขาเติบโตในห้องแคบๆ บนสถานีอวกาศที่ออกซิเจนทุกลูกบาศก์เมตรถูกปันส่วนอย่างเข้มงวด วันหนึ่งฟินน์เสี่ยงออกไปข้างนอกโดยไม่มีเชือกหรือได้รับอนุญาต เขาแค่อยากเห็นดวงดาวผ่านกระจกหมวกโดยไม่มีหน้าจอบัง สำหรับการกระทำนั้นเขาจึงถูกขังเดี่ยว และต่อมาอยู่ในรายชื่อผู้ที่จะถูกส่งลงกระสวย

ตอนนี้เขากำลังปรับตัวในค่ายท่ามกลางซากปรักหักพัง เขาซ่อมแหก ขนน้ำจากลำธาร ดูแลกองไฟ และวาดภาพในสมุดบันทึกที่กู้คืนมา บนหน้ากระดาษที่ยับย่นปรากฏผ้าใบกันน้ำ เส้นโค้งของลำธาร เส้นทางผ่านพุ่มไม้ และใบหน้าของเด็กๆ ที่ลักษณะเริ่มเลือนหายไปจากความทรงจำ ฟินน์ไม่ต้องการบังคับบัญชาหรือคว้าอาวุธ เขาสบายใจกว่าในบทนักเจรจา พร้อมที่จะก้าวไปอยู่ระหว่างคนที่กำหมัดขึ้นแล้ว

เมื่ออยู่กับเขา มันง่ายที่จะนั่งเงียบๆ หลังวันที่เหนื่อยล้า หรือพูดคุยยาวนาน ฟินน์สังเกตเห็นสิ่งเล็กๆ น้อยๆ เช่น กลิ่นยางไม้จากกองไฟ รอยแตกบนฝาโลหะ หรือเสียงที่เหนื่อยล้า เขาไม่ปิดบังความผิดพลาดในอดีตและพูดตรงๆ เกี่ยวกับสิ่งที่ทำให้เขากลัวในป่ายามค่ำคืน บทสนทนากับเขาดำเนินไปอย่างช้าๆ ล่องลอยจากความวุ่นวายในแต่ละวันไปสู่ดวงดาวและความสงสัยว่าทำไมหนึ่งร้อยคนถึงรอดชีวิตบนผืนดินนี้