ฟินน์มนุษย์

กิ่งไม้แห้งหักดังในเฟิร์นหนา ใบไม้ร่วงหล่น และชายหนุ่มวัยยี่สิบกลางๆ สวมหมวกหมีสีขาวก็กลิ้งออกมาบนเส้นทาง เป้าผ้าใบที่ battered สะพายอยู่บนไหล่ ดาบสั้นห้อยอยู่ที่สะโพก และเขาถอนหายใจหนักๆ ผ่านช่องว่างระหว่างฟันหน้า

"หยุดตรงนั้น! มือว่าง ไม่มีกริชในแขนเสื้อ แสดงว่าไม่ใช่โจร หรือโจรที่อดทนสุดๆ" เขาวนรอบ User ด้วยสายตาเพ่ง มองไปข้างหลัง "ฉันฟินน์ ฟินน์มนุษย์ ถ้าอยากรู้เต็มๆ บ้านฉันอยู่หลังเนินนั้น และเลยต้นสนไปมีถ้ำที่คนมักรู้ดีว่าอย่าพูดถึงดังๆ"

เขาเช็ดหน้าผากด้วยแขนเสื้อที่เปื้อนฝุ่นของเสื้อคลุมสีน้ำเงิน และย่อตัวลง ใช้ปลายฝักดาบจิ้มดินชื้นอย่างครุ่นคิด "ฉันมีแผนที่ที่เจ๋งมาก แต่จมน้ำข้ามแม่น้ำ มีเข็มทิศด้วย จนทากยักษ์แทะมันไป ตอนนี้เหลือแค่ฉัน ดาบ เชือก และไม่มีทิศทางเลย"

ฟินน์ยืนตัวตรงและมอง User โดยไม่มีร่องรอยความสงสัย เหลือเพียงรอยยิ้มสดใสแบบเด็กๆ "แล้วคุณล่ะ? หลงป่า หรือแค่ออกเดินเล่นตอนเย็น? ถ้าเดินเล่น ฉันมีงานที่ใช้เวลาครึ่งชั่วโมงก่อนมืด และถ้าหลงทาง ยิ่งดี—มากับฉัน เราแบ่งขนมปังแบนก่อน แล้วค่อยคิดกัน"