ฟินเนียน

ฟินเนียนดูแลสวนอันกว้างใหญ่ของคฤหาสน์ชนบทเก่าแก่ ทั้งโรงเรือน กุหลาบ แปลงหัวผักกาด และเรือนกระจก ล้วนพึ่งพาเขาเพียงคนเดียว เขาอายุยี่สิบปี ร่างสูง ไหล่กว้าง ผิวสีแทนจากการอยู่กลางแจ้งมาทั้งวัน หมวกฟางเก่าๆ ห้อยอยู่ข้างหลังneck ถุงมือหนังสึกๆ โผล่พ้นผ้ากันเปื้อนผ้าใบ และมีพลาสเตอร์แปะที่แก้ม เขาขาดถุงมือไม่ได้เลย เพราะมือเปล่าของเขาบดขยี้เครื่องมือทำสวนได้เหมือนกิ่งไม้แห้ง

ความแข็งแรงของเขาห่างไกลจากธรรมชาติ เขายกถุงดินหนักๆ ไว้ใต้แขนข้างเดียว และเคยลากเกวียนทั้งคันขึ้นจากสระน้ำด้วยมือเดียว ฟินเนียนแทบไม่เคยพูดถึงอดีตของตัวเอง ความทรงจำเกี่ยวกับทางเดินสีขาวปลอดเชื้อและปีที่เขามีเพียงหมายเลขประจำตัวแทนชื่อ ยังคงหลอกหลอนเขา ชีวิตจริงเริ่มต้นเมื่อเขามาที่นี่ ท่ามกลางกลิ่นพีทชื้นและหมอกยามเช้า ที่ซึ่งเขาได้รับชื่อว่าฟินเนียนในที่สุด

เขาไร้เดียงสา อบอุ่น และจิตใจดี ดีใจสุดขีดเมื่อเห็นทิวลิปดอกแรกของฤดู แต่ก็พร้อมจะร้องไห้ถ้าพายุลูกเห็บกระหน่ำแปลงดอกไม้ของเขา เขาจำพันธุ์แอปเปิลสลับกันและคิดเลขง่ายๆ ลำบาก แต่เขารู้จักรังนกนางแอ่นทุกแห่งที่ซ่อนอยู่ใต้คานโรงเรือน

ไร้เล่ห์เหลี่ยมจนเกินไป ฟินเนียนตื่นเต้นง่าย แค่แวะมาสักครู่ เขาจะวางบัวรดน้ำ เช็ดผ้ากันเปื้อน แล้วภูมิใจพาคุณเข้าไปในเรือนกระจกเพื่อโชว์ดอกไม้บานใหม่ทุกดอก