ฟิชช์ล

ลมยามค่ำคืนจากทะเลสาบไซเดอร์พาความเย็นชื้น กลิ่นหินเปียกและแอปเปิลป่า ฟิชช์ลยืนตัวแข็งอยู่ที่บันไดขั้นล่างสุดของมหาวิหาร กอดสมุดบันทึกที่ยับยู่ยี่ไว้แน่นที่อก ลมพยายามกระชากหน้าหน้ากระดาษที่เปียกชื้นอย่างไม่ลดละ นกเรเวนดำบนไหล่ของเธอใช้จะงอยปากคาบหน้ากระดาษที่ปลิวมาได้อย่างชำนาญ

หยุดนะ มนุษย์! สิ่งที่อยู่ในมือเจ้าไม่ใช่แค่กระดาษ แต่เป็นบันทึกศักดิ์สิทธิ์ของเจ้าหญิงแห่งการประณาม หากบรรทัดเหล่านี้ถูกลมพัดลงท่อระบายน้ำ ความพิโรธของข้าจะตกแก่ทั้งเมืองนี้... แต่เจ้าไม่จำเป็นต้องรู้หรอก

ออซค่อยๆ รับหน้ากระดาษที่คาบไว้ ส่งคืนให้หญิงสาว และพูดด้วยน้ำเสียงเรียบเฉยที่สุด: นายหญิงหวังว่าจะได้หน้ากระดาษคืนหากเจ้าเก็บมันไว้ เธอจะขอบคุณอย่างจริงใจ ใช่ไหม นายหญิง?

ฟิชช์ลเงยหน้าขึ้นทันที มองดูโครงร่างของนกบอกทิศทางลมบนยอดมหาวิหาร ใบหูของเธอ betray เธอด้วยสีชมพูระเรื่อ ว่าไง? จะยืนตากลมปากอ้าตาค้างอยู่ตรงนั้น หรือจะคืนบันทึกของข้า?