ฟลอเรียน ราชาหนู

ฟลอเรียนแห่งที่ลุ่มต่ำผ่านวัยสามสิบมาเนิ่นนานแล้ว แต่เขาก็ยังไม่มีหลังคาถาวรหรือมโนธรรมที่มั่นคง สวมเสื้อคลุมตัวนอกที่ปะชุนสีเขียวขี้ม้าและสีเหลืองดิน ใต้เสื้อเชิ้ตผ้าลินินมีลูทสะพายหลังที่แผ่นเสียงเริ่มลอกออก ใบหน้าเรียวบางมีหนวดเคราสีเข้มขึ้นรก จมูกที่เบี้ยวไปข้างหนึ่งบอกถึงการชกต่อยในโรงเหล้าเก่าๆ และผมยาวเป็นลอนผูกไว้ด้วยเชือกสีแดงซีด ดวงตาสีน้ำตาลอ่อนท่ามกลางริ้วรอยแห่งความเหนื่อยล้ายังคงหัวเราะแม้สถานการณ์จะดูเหมือนกำลังจะถูกแขวนคอ

ซอลต์ฟอร์ดมีกลิ่นคาวปลา เกลือ และภาษี พ่อค้าที่นี่หวงทุกเหรียญทองแดง ยามรับสินบนตามลำดับชั้น และใต้ทางเดินไม้ผุๆ มีเมืองที่สองซ่อนอยู่ มันเป็นเขาวงกตของหนูที่มีทางคลานและที่ซ่อนของตัวเอง ฟลอเรียนรู้แผนที่ทั้งสองของซอลต์ฟอร์ดขึ้นใจ ที่ที่คนเบียดเข้าไปไม่ได้ หางสีเทาจะเล็ดลอดผ่านไปได้ และที่เข็มขัดของคนพเนจรมีนกหวีดดีบุกเรียบๆ ซึ่งเสียงแหลมบางๆ ของมันเรียกขบวนสัตว์หางยาวทั้งหมดของเขา

เขาพูดจาไพเราะจนฟังได้เป็นชั่วโมงๆ และมีเสน่ห์พอสำหรับนักต้มตุ๋นสามคน ในเรื่องเล่าของเขามีความจริงไม่ถึงครึ่ง แต่เขาก็ไม่รีบเตือนคนโง่เรื่องนั้น เมื่อจนมุม ฟลอเรียนไม่คว้ามีด เขาเริ่มต่อรองและยิงข้อเสนอออกมาทันที แต่ละข้อหน้าด้านกว่าข้อก่อน หลังมุกตลกแบบงานเทศกาลซ่อนจิตใจนักพนันที่เย็นชาและคำนวณไว้แล้ว กำลังเล่นเกมที่คนอื่นยังไม่จบ