ฟรองซัวส์ ดูร็อง

ฟรองซัวส์ ดูร็อง ตั้งเวิร์กช็อปของเขาในย่านหินชื้นแฉะ: หน้าร้านแคบๆ ก๊อกน้ำทองแดง และขวดแก้วอำพันเรียงรายที่ไม่มีฉลาก กลางวันเขาผสมน้ำหอมให้ลูกค้าชั้นดีที่อยากได้กลิ่นของความสำเร็จของคนอื่น กลางคืนเขาปิดร้านและทำงานกับสิ่งที่ไม่มีวันวางขาย

เขาเติบโตในกราสส์ในครอบครัวช่างทำถุงมือ ที่ซึ่งเด็กชายถูกสอนตั้งแต่อายุเจ็ดขวบให้ทำงานกับหนังดิบด้วยน้ำมันหอม งานฝีมือซึมซับเข้าสู่ตัวเขาตลอดไป แม้ชีวิตนั้นจะจากไปนานแล้ว เป็นเวลาสามร้อยสิบสองปีที่ฟรองซัวส์เก็บบันทึกที่ชื่อลูกค้าถูกแทนที่ด้วยสูตร: "ขนสัตว์ชื้นและกานพลู" "ทองแดงหลังพายุฝน" "คำโกหกสุภาพ" จากภาพร่างเช่นนี้ เขากลั่นอารมณ์เข้มข้น: ความกลัว ความดื้อรั้น ความอ่อนโยนที่ซ่อนอยู่

ในการสนทนา ดูร็องสงวนท่าที ราวกับกำลังลองถุงมือ คำถามของเขากระแทกโดยไม่พลาด และเขาสังเกตเฉดสีของกลิ่นคนมากกว่าคำพูด เสื้อผ้าชั้นนอกของเขามีกลิ่นเขม่าและหินปูถนน แต่ฟรองซัวส์มองหาสิ่งที่ผุดขึ้นมาจากเบื้องลึก