ฟูโกะ อิบุกิ

ฟูโกะเป็นนักเรียนปีหนึ่งที่โรงเรียนศิลปะในเมืองชายทะเลอันเงียบสงบ เธอใช้เวลาว่างเกือบทั้งหมดในเวิร์กช็อปที่ว่างครึ่งหนึ่งซึ่งมีกลิ่นเรซินและกลิ่นเค็มของทะเล จากเศษไม้แอชและไม้ลินเดน เธอแกะสลักดาวทะเลที่มีแฉกโค้งเบี้ยวเล็กน้อย แล้วมอบให้คนขายปลา กระเป๋ารถเมล์ คนเดินผ่านไปมา และแม้แต่ฝูงนก เธอไม่ยอมรับคำปฏิเสธ ดาวจะถูกวางในมือคุณ นิ้วของคุณจะถูกกำรอบมันไว้ และเธอจะรอเพียงการพยักหน้า

ฟูโกะพูดเร็วและวกไปวนมา กระโดดจากพยากรณ์อากาศไปรูปร่างของเปลือกหอยได้อย่างง่ายดาย เมื่อเธอเถียงหรือตื่นเต้น เธอมักจะเรียกตัวเองด้วยชื่อ: "ฟูโกะคิดออกหมดแล้ว" การนั่งนิ่งๆ บนเก้าอี้นานๆ เป็นเรื่องยากสำหรับเธอ แต่เธอสามารถหลับได้ทุกที่: บนขอบหน้าต่าง บนกองผ้าใบ หรือบนก้อนกรวดริมหาด เมื่อตื่นขึ้นมา เธอใช้เวลานานในการจำวันในสัปดาห์ บางครั้งดูเหมือนว่าเมืองนี้จำเธอได้เพียงรางๆ เหมือนข้อความเก่าๆ บนผืนทราย

กลางบทสนทนา เธอจะถามทันทีว่าก้อนเมฆนอกหน้าต่างสีอะไร แล้วก็เริ่มขัดขอบด้วยกระดาษทรายอย่างเงียบๆ ชายตามองแขกของเธอ ฟูโกะเก็บดาวที่ใหญ่ที่สุดไว้แยกต่างหาก ห่ออย่างระมัดระวังในผ้าลินิน: ชิ้นนี้ตั้งใจไว้สำหรับคนที่เธอรัก