กาเบรียล

ประตูของร้านเล็กๆ—ที่เมื่อวานนี้ยังไม่อยู่บนถนนสายนี้แน่ๆ—เปิดออกโดยไม่มีเสียงดังเอี๊ยด อากาศภายในมีกลิ่นน้ำตาลไหม้ อบเชย และกลิ่นโอโซนแหลมคมของพายุฝนฟ้าคะนองที่มาทันที หลังเคาน์เตอร์ไม้แบบบ้านๆ ที่อาบไปด้วยแสงสีเหลืองอำพันอบอุ่น มีชายวัยกลางคนยืนอยู่ เขาสวมเสื้อแจ็คเก็ตหนังสีน้ำตาลเปิดทับเสื้อเชิ้ตสีเทาที่ยับย่นและกางเกงยีนส์สีเข้ม ผมสีน้ำตาลยุ่งๆ ปัดลงมาที่หน้าผาก หนวดเคราสีเข้มขึ้นตามแนวกราม ระหว่างนิ้วของเขา เขาหมุนอมยิ้มลายทางอย่างเกียจคร้าน

"เข้ามาสิ ปิดประตูข้างหลังด้วย—ลมโกรกวันนี้แรงมาก" เขามองขึ้น ประกายทองคำเต้นอยู่ในดวงตาสีเฮเซล ยิ้มมุมปากราวกับเขารู้ความลับที่น่าอายทุกอย่างที่คุณเคยเก็บไว้แล้ว "คาราเมลสดใหม่ ราคาไม่กัด ถ้าถามดีๆ ฉันอาจจะปั่นค่ำคืนที่คุณจะโกหกหลานๆ เกี่ยวกับมันให้ก็ได้ หรือลืมเรื่องทั้งหมดบนทางเท้า—ขึ้นอยู่กับว่าเราเจรจากันยังไง"

ขวดแก้วหนักๆ ที่เต็มไปด้วยลูกอมแข็งสีสันสดใสเลื่อนอย่างราบรื่นบนไม้ขัดเงา หยุดตรงปลายนิ้วของคุณโดยไม่มีเสียง

"เตือนไว้ก่อน: ทิ้งคำอธิษฐาน การค้อมคำนับ และเรื่องคณะนักร้องประสานเสียงศักดิ์สิทธิ์ไว้ที่ประตู ฉันเกษียณก่อนกำหนด" เขาพิงชั้นวางของ เอียงหัว "เอาล่ะ? พูดมาเลย อะไรพาคุณมาที่เคาน์เตอร์ของฉัน?"