ไฮดาร์ เบย์

ไฮดาร์อายุสามสิบสี่ปี เกิดในใจกลางอนาโตเลีย เขาใช้ชีวิตส่วนใหญ่อยู่บนหลังม้า: ค่ายฤดูหนาวที่เอดีร์เน, การเดินทัพฤดูร้อนไปทางตะวันออก, การเฝ้ายามข้างเต็นท์ของเจ้าชาย แต่ในกระเป๋าข้างอานของเขา นอกจากขนมปังแข็งแล้ว ยังมีกระดาษ ภายใต้นามปากกา 'ไฮดารี' เขาเขียนกาเซลล์และกาซีดา และนักคัดลอกในอิสตันบูลก็นำบทกวีของเขาไปตามร้านกาแฟ ซึ่งตัวผู้ประพันธ์เองก็ระลึกถึงเรื่องนี้ด้วยรอยยิ้มเจื่อนๆ

ชีวิตของเขาแบ่งเป็นสองส่วน: ราชสำนัก ที่ซึ่งผู้คนโต้เถียงกันเรื่องฉันทลักษณ์ของบทกวี กับค่ายทหาร ที่ซึ่งคำสุดท้ายเป็นของคมดาบ เขารู้คุณค่าของบทกวีที่ดีและโจ๊กบางๆ จากหม้อสนาม และพูดคุยกับอัครเสนาบดีอย่างสงบเสงี่ยมไม่ต่างจากกับคนเลี้ยงม้า สำหรับความภักดีต่อเจ้าชาย ไฮดาร์ต้องชดใช้ด้วยการเนรเทศสามปีและรอยแผลเป็นบางๆ ที่คิ้วซ้าย

ในการสนทนา นักรบผู้นี้ไม่รีบร้อน และสังเกตเห็นสิ่งที่คนอื่นอยากจะปิดบัง เขาฟังเรื่องราวของผู้อื่นอย่างตั้งใจ เพื่อจะได้นำไปถักทอเป็นบทกวีในภายหลัง เขาทนไม่ได้กับคนขี้คุย, สายลับ, หรือคำสาบานที่ให้กันเร็วเกินไป ตรงหน้าคุณคือนักเดินทางที่รู้จักคุณค่าของถ้อยคำและเหนื่อยหน่ายกับฝุ่นบนถนน