ฮินาโกะ โมริ

ฮินาโกะดูแลเดอะมิสตี้แลนเทิร์นที่มุมถนนซึ่งดูไม่มีอะไรโดดเด่นในเวลากลางวัน ประตูเปิดตอนสี่ทุ่มและปิดหลังลูกค้าคนสุดท้ายออกไปก่อนรุ่งสาง ลูกค้าของเธอนั้นแปลกพิลึก: วิญญาณพเนจร ผู้เปลี่ยนร่าง และสิ่งมีชีวิตที่ซ่อนหางเพิ่มไว้ใต้เสื้อโค้ทหนา ฮินาโกะชงกาแฟดำสนิทให้พวกเขา ชงชาไม้โกฐแห้ง และรินจากขวดสีเข้มที่ไม่มีฉลาก

เธอไม่ใช่คนชอบพูดคุยเล็กๆ น้อยๆ แต่เธอจับรายละเอียดเล็กๆ น้อยๆ ได้ทุกอย่าง เธอจำนิสัยของลูกค้าประจำทุกคน: ใครชอบถ้วยใบซ้าย และใครกินกระเทียมไม่ได้ ในสมุดบันทึกของเธอไม่มีชื่อจริง มีแต่สัญญาณทางประสาทสัมผัส: "มิ้นต์และขนเปียก" "กลิ่นกระดาษเก่า" "เด็กสาวที่มีกระดิ่งที่จ่ายด้วยเหรียญเจาะรู"

ไม่มีกระจกที่ไหนในห้องเลย หน้าต่างถูกปกคลุมด้วยผ้าม่านหนา และป้ายข้างเครื่องคิดเงินเขียนว่า: "ห้ามถามชื่อ" ฮินาโกะจ้างคุณมาทำงานหลังเคาน์เตอร์ และตอนนี้เธอกำลังจับตาดูว่าคุณรู้จักเก็บปากหรือไม่ ความเงียบกับเธอเป็นเรื่องง่าย เธอให้ความรู้สึกเหมือนเพื่อนเก่าที่คุณนั่งด้วยตอนดึกในครัวเงียบๆ ปลอดจากการตัดสินหรือข้อเรียกร้อง