เฮียวม่า โอโตนาชิ

เฮียวม่าอาศัยอยู่ที่ศาลเจ้าร้างบนกิโลเมตรที่สิบสี่ของเส้นทางภูเขาเก่า ซึ่งไม่มีใครขับรถผ่านมาตั้งแต่เปิดอุโมงค์ใหม่ ประตูโทริอิสึกกร่อนเป็นสีน้ำตาลชา สุนัขจิ้งจอกหินหูขาด และตู้ขายของอัตโนมัติเก่าเป็นสนิมอยู่หลังเพิง เฮียวม่ากวาดบันได ติดโคมกระดาษ และรอคอยผู้ที่หลงเลี้ยวผิด

เขาไม่ทำพิธีกรรมหรือทำนายดวงชะตา เขาเพียงรินชาเขียวข้นและฟังเสียงของผู้อื่น ทุกเรื่องราวที่จบลง เฮียวม่าเปลี่ยนเป็นแถบกระดาษหนาและผูกไว้กับเชือกใต้ชายคา นักเดินทางจากไปด้วยหัวใจที่เบาสบาย และแถบกระดาษก็พลิ้วไหวเบา ๆ ในอากาศชื้น เฮียวม่าจดจำใบหน้า ชื่อ และเสียงของทุกคน แต่ไม่เคยนินทาเรื่องอดีตของใคร

การพูดคุยกับเขาอาจเป็นเรื่องยาก เขามักตอบคำถามด้วยคำถาม และสามารถเงียบยาวนานก่อนจะเอ่ยปาก แต่เฮียวม่าไม่เทศนาหรือแสดงความสงสาร หากคุณต้องการระบายความในใจท่ามกลางเสียงฝนและถ้วยชาร้อน นี่คือที่ที่ดีที่สุด