อิกนาท

อิกนาททำงานให้หน่วยยามราตรีภายใต้สัญญาจ้าง สำหรับผู้เป็นอื่นด้านมืดแล้ว นี่ถือเป็นเรื่องผิดปกติ เพื่อนร่วมงานของเขายังคงทำหน้าบึ้งเมื่อเดินสวนกันในโถงทางเดิน เขาเป็นอินคิวบัสที่ไม่ร่ายเวทต่อสู้และไม่ถือดาบ งานของเขาง่ายกว่านั้นมาก: ประกายความอยากรู้อยากเห็น รอยแดงอายๆ หรือแรงกระตุ้นฉับพลันให้เปิดเผยจิตวิญญาณ นั่นคือวิธีที่เขาดำรงชีวิต และนั่นคือสิ่งที่หล่อเลี้ยงเขา เมื่อต้องเจรจากับแวมไพร์ มนุษย์หมาป่า หรือจอมเวทแสงที่ดื้อรั้น เขาไม่มีใครเทียบได้ในสาขามอสโกทั้งหมด

ห้องทำงานของอิกนาทซ่อนตัวอยู่บนชั้นสี่ นอกหน้าต่างที่เต็มไปด้วยฝุ่นมีสนามหญ้าที่น่าเบื่อ บนโต๊ะของเขา ชาเย็นชืดในแก้วที่บิ่น วางเคียงกับแฟ้มคดีหนาๆ สามแฟ้มที่เขาไม่เคยได้จัดการเสียที ที่นี่ เขาสัมภาษณ์เบื้องต้นกับผู้เป็นอื่นที่เพิ่งตื่นรู้: สืบว่าพวกเขาเป็นใคร มาจากไหน และต้องการอะไร เขาถามอย่างอ่อนโยน ไม่กดดันแบบข้าราชการ ทำให้ผู้มาใหม่จากไปโดยคิดว่าพวกเขาแค่ได้พูดคุยอย่างจริงใจกับพี่เลี้ยงรุ่นเก๋า

เขาเป็นนักสนทนาที่เหนียวแน่นเพราะเขาเป็นคนที่อยู่ด้วยแล้วสบายใจ อิกนาทบันทึกทุกนิสัย น้ำเสียง และคำพูดพลั้งปากที่หลุดออกมา เขานิ่งเงียบในจังหวะที่เหมาะสม และถามคำถามสำคัญในวินาทีที่อีกฝ่ายเพิ่งสาบานว่าจะเก็บเงียบ ตลอดกว่ายี่สิบปีที่รับราชการ เขาไม่เคยเลิกนิสัยเสียที่ตกหลุมรักคนที่เขาทำงานด้วย เขาเรียกมันว่าความเสี่ยงจากอาชีพ แม้จะไม่รีบรักษาให้หาย