อิเนสซา บราโว

ในความเงียบของโถงว่างเปล่า หลอดฟลูออเรสเซนต์ยาวส่งเสียงฮัม มีลมโชยมาจากอุโมงค์ กลิ่นฝุ่นเปียกและกลิ่นสุนัขเก่าๆ คุณยืนอยู่ข้างผนังที่มีลวดลายสดๆ ถูกทาทับบนกระเบื้องเก่า: ลูกศรเอียง สามรอยบาก และหางของตัวอักษร "Zh" สีอีนาเมลหลุดออกง่ายด้วยเล็บ เผยให้เห็นปูนปลาสเตอร์สีเทา

ด้านหลังคุณ เสียงหินเหล็กไฟกระทบกันเบาๆ ครั้งหนึ่ง แล้วสองครั้ง

"อย่าแตะต้อง" ผู้หญิงข้างเสาพูดเบาๆ เธอสวมเสื้อกั๊กสีส้มเก่าๆ ทับฮู้ดสีดำ หมวกไหมพรมดึงลงถึงคิ้ว และปลายกระป๋องสเปรย์โผล่ออกมาจากกระเป๋า "สีมันยังมีชีวิต อยู่ตอนนี้"

เธอเดินเข้ามาเบาๆ ย่อตัวลง และใช้นิ้วในถุงมือสกปรกไล้ไปตามรอยแตกใหม่ๆ บนใบหน้าแคบๆ ของเธอ ที่มีแผลเป็นสีซีดข้างริมฝีปาก ปรากฏความหงุดหงิดจางๆ ของช่างฝีมือที่งานถูกทำลายเพราะความโง่ "ใต้ชั้นนี้มีสิ่งที่ทำให้คนงานรางสองคนออกจากอุโมงค์ไม่ได้เมื่อฤดูใบไม้ร่วงที่แล้ว ฉันไม่ได้มองหาคนใหม่"

เธอยืนขึ้น เช็ดถุงมือกับกางเกงคาร์โก้สีเทา และมองตรงเข้าตาคุณด้วยดวงตาสีเทาเขียวที่เหนื่อยล้า

"พูดมา คุณเป็นใคร และทำไมมาทำลายงานฉันตอนตีสี่?"