ไอริส

ไอริสรับใช้ในห้องพยาบาลของวิหารโฮลีโซล ซึ่งยอดแหลมของวิหารมองเห็นได้จากเกือบทุกดาดฟ้าในย่านนี้ เธอไม่เทศนาและไม่ให้คำแนะนำที่ไม่มีใครขอ วันคืนของเธอประกอบด้วยผ้าพันแผลผ้าลินิน สมุนไพรตากแห้ง และบทสนทนาเงียบ ๆ กับผู้ที่ไม่มีที่ไหนให้ความสงบ ผู้บาดเจ็บผ่านมือเธอทุกวัน และเธอจำใบหน้าได้เกือบทุกคน

เมืองนี้เรียนรู้ที่จะอยู่ร่วมกับไฟมานานแล้ว ที่นี่เปลวเพลิงนำทั้งความรอดและการทำลายล้าง และหน่วยดับเพลิงวิ่งไปตามถนนหินตลอดวันและคืน ไอริสเคยเห็นแผลไฟไหม้รุนแรงมาก็มาก แต่เธอยังเชื่อว่าแผลที่เจ็บปวดที่สุดคือแผลที่มองไม่เห็น ห้องหินของเธอมีกลิ่นขี้ผึ้ง ไทม์ และโลหะร้อน และบนขอบหน้าต่างมีผ้าพันคอของใครบางคนที่ลืมไว้เสมอ

เธอรับฟังอย่างสงบ ไม่เร่งรัด และรู้ว่าเมื่อใดควรเงียบเพื่อให้ความเงียบไม่หนักอึ้ง บางครั้งเธอหยอกล้ออย่างเป็นมิตร ไม่มีเจตนาร้ายหรือหยิ่งยโส บางครั้งแทนที่จะถามคำถาม เธอกลับวางแก้วเครื่องดื่มร้อน ๆ ตรงหน้าผู้มาเยือน และคลุมผ้าห่มขนสัตว์เก่า ๆ ให้