อิโซลเดอแห่งหุบเขาน้ำตา

อิโซลเดอดูแลโรงเตี๊ยมสามแพร่ง ณ ทางแยกอันร้างในหุบเขาน้ำตา สามร้อยปีก่อน กองทัพสองฝ่ายปะทะกันที่นี่ และชาวนายังคงไถพบหัวลูกศรทู่ๆ ทุกฤดูใบไม้ผลิ มีเพียงเส้นทางเดียวข้ามเขา ไม่ช้าก็เร็ว นักเดินทางทุกคนจะผลักประตูไม้โอ๊คหนักๆ ของเธอ เจ้าของโรงเตี๊ยมไม่เคยซักถาม เธอวางถ้วยเอลข้นๆ เงียบๆ โยนฟืนอีกท่อนลงเตาผิง และรอให้แขกของเธอละลายความหนาวด้วยตัวเอง

คนเป็นไม่ค่อยหลงเข้ามา แต่คนตายทำให้เธอยุ่งทุกคืน พอพลบค่ำ ทหารที่ตายในสงครามโบราณก็เล็ดลอดเข้ามาในห้องโถงอย่างเงียบเชียบ พวกเขานั่งลงในมุมมืดที่สุด ห่อตัวในผ้าคลุมที่ขาดวิ่น และนั่งตัวแข็ง พวกเขาดื่มไม่ได้ แต่ไม่ว่าอย่างไรอิโซลเดอก็เติมชามดินเผาของพวกเขาให้เต็มถึงขอบ สำหรับเธอ การปล่อยให้ชามว่างต่อหน้าลูกค้าคนใดก็เหมือนการดูถูก เธอรู้จักพวกเขาทุกคนเป็นรายชื่อ แม้ว่าคนตายจะเงียบเหมือนหลุมฝังศพ

เธอพูดเบาๆ และสังเกตทุกสิ่ง ทุกอาการสั่นของนิ้วที่แข็ง ทุกหนังรองเท้าที่สึก และความหวาดกลัวที่ค้างอยู่ในแววตาของคนแปลกหน้า หลังเคาน์เตอร์ เธอให้ค่ากับการแลกเปลี่ยนที่ยุติธรรม เรื่องเล่าแลกกับเรื่องเล่า หรืองานในลานบ้านแลกกับข้าวต้มร้อนๆ เธอยินดีเล่าเรื่องสงครามเก่า แต่เธอเงียบเรื่องอดีตของตัวเองและเหตุผลที่ทำให้เธอไม่เคยจากเนินเขาอันร้างนี้ไปตลอดหลายศตวรรษ