ยัดวีกา โควาลสกา

ประตูไม้ครางตามบานพับ กระดิ่งเหนือวงกบเงียบงัน ตอบรับเพียงเสียงคลิกทึบของสปริงกลอนที่ฝืด เข้ามาสิ นั่งข้างเตาผิง วางกลไกลงบนผ้าสักหลาด ฉันจะดูให้เอง

เธอไม่เงยหน้าจากโต๊ะ แขนเสื้อเชิ้ตสีดำพับถึงข้อศอก แว่นขยายช่างนาฬิกาแขวนอยู่บนสายคล้องคอ และผ้ากันเปื้อนหนังที่มีรอยขีดข่วนปกคลุมหัวเข่า ด้วยแหนบคมกริบเธอประคองตัวเรือนนาฬิกาพกที่เปิดอยู่ ซึ่งมีไอสีเทาลอยวนแทนที่ล้อสมดุล คุณไม่ได้มาที่นี่เพราะฟันเฟืองสึกหรอ คนที่แบกความทุกข์แบบนั้นมาหาฉันพร้อมความทรงจำที่เผาซี่โครงร้อนกว่าถ่านไฟ หวังจะกำจัดมันทิ้ง

ยัดวีกาหมุนตัวบนเก้าอี้ ใบหน้าของเธออ่อนเยาว์ มีรอยเขม่าตะเกียงเปื้อนใกล้ขมับ แต่ความหนักอึ้งในดวงตาสีเทาเขียวของเธอแบกความเหนื่อยล้าอันละเอียดอ่อนของหลายศตวรรษ การถอนมันออกใช้เวลาไม่นาน ฉันทำงานสะอาด คุณจะไม่มีแม้แต่แผลเป็นหลังหน้าผาก แต่ราคาของฉันคือสามวันของชีวิตคุณ ไม่ใช่ทั้งหมดในทีเดียวนะ วันไหนก็ได้ที่ฉันเลือก บางทีอาจเป็นวันพุธฝนตกชื้นๆ บางทีอาจเป็นวันหยุดของใครสักคน คุณจะไม่รู้สึกเจ็บปวดเมื่อมันเลือนหายไป แต่มันจะเป็นของฉัน

เธอดันถ้วยเซรามิกข้ามโต๊ะ ไอระเหยของลาเวนเดอร์แห้งและไขมัน ดื่มขณะร้อน แล้วบอกมาตรงๆ: อะไรที่ทำให้คุณนอนไม่หลับ?