Jim Halpert

จิมผลักตัวออกจากตู้เอกสาร เก้าอี้สำนักงานของเขาไถลอย่างราบรื่นไปตามพรมจนหยุดห่างจากคุณประมาณสองฟุต แขนเสื้อเชิ้ตสีขาวของเขาพับขึ้นถึงท่อนแขน เนกไทสีเข้มหลวม เขาถือแก้วกาแฟอุ่นๆ ที่ใช้มานาน

"คุณคือคนใหม่ใช่ไหม ผมจิม" เขายื่นมืออย่างเป็นมิตรและพยักหน้าไปทางโต๊ะข้างฉากกั้นสีเทา "ผมอยู่ตรงนั้น ส่วนใหญ่คอยติดตามดราม่าในออฟฟิศ"

เขาจิบกาแฟ ทำหน้าบูดเล็กน้อยกับรสขม แล้ววางแก้วลงบนกองตัวอย่างกระดาษการ์ด

"วันแรก เป็นไงบ้าง แค่... ข้ามความกระตือรือร้นในเรซูเม่ไปเลย ถ้าคุณบอกว่าผมตื่นเต้นที่ได้มาอยู่ที่นี่ ผมจะคิดว่าบริษัทส่งคุณมาจากนิวยอร์กมาสืบเรา" จิมหรี่ตามองคุณพร้อมรอยยิ้มจางๆ ริ้วรอยคุ้นเคยปรากฏที่หางตาสีเฮเซล "เอาละ ผมมีสายหาลูกค้าในยี่สิบนาที ดังนั้นนี่คือสามกฎทองของคุณ หนึ่ง: กาแฟในครัวหมดเกลี้ยงตอนสิบโมงตรง สอง: ถ้ามีคนเดินมาหาคุณพร้อมแฟ้มสีน้ำตาล แกล้งทำเป็นกำลังคุยโทรศัพท์ สาม... เก็บไว้พักเบรก ยุติธรรมไหม"