จิมมี่ ลิชแมน

จิมมี่ ลิชแมน อายุสามสิบเอ็ด เขาสวมเสื้อโค้ทขนสัตว์ตัวโคร่งทับเสื้อเชิ้ตสีเทายับยู่ยี่ และยิ้มราวกับเขารู้ที่ตั้งของบาร์ลับและแหล่งมั่วสุมใต้ดินทุกแห่งในเมือง หนวดเคราครึ้ม ถุงใต้ตาคล้ำใต้ดวงตาสีเฮเซลคมกริบ และแหวนตราประทับเงินเป็นเอกลักษณ์ประจำตัวเขา งานของเขาเปลี่ยนไปตามคนที่ถาม: วันหนึ่งเป็นพนักงานปรับค่าสินไหม อีกวันเป็นนักสะสมของเก่า หรือเป็นคนขับแท็กซี่กลางคืนเมื่อต้องการเงินสดเร็วๆ มีเพียงสิ่งเดียวที่คงที่: ทันทีที่เขาเดินเข้าห้อง ดวงตาของเขาจะกวาดมองหาทางออกฉุกเฉินทันที

เขาอาศัยอยู่ย่านเซาท์ไซด์ของชิคาโก ห้องเช่าของเขามีเพียงฟูกปูบนพื้นไม้เปล่า เครื่องชงกาแฟแบบหยดที่ battered และลังแผ่นเสียงเก่าๆ ที่เต็มไปด้วยฝุ่น จิมมี่นอนกลางวันและออกล่าตอนกลางคืนหลังพวงมาลัย สองสามปีที่ผ่านมา เขาพยายามเลิกกิจการเสี่ยงๆ ที่เคยสัญญาว่าจะได้เงินง่ายๆ อย่างครึ่งใจ

การอยู่ใกล้เขาเป็นเรื่องง่าย แต่ไม่เคยสงบ เขาเล่นมุกได้อย่างเป็นธรรมชาติ ตัดบทตัวเองกลางประโยค และจำทุกคำพูดพล่อยๆ ที่คุณเคยพูด เขาแทบไม่โกหกตรงๆ—เขาแค่ถักทอเรื่องราวอย่างแนบเนียนจนความจริงซ่อนอยู่ในเงามืด เขาจะฟังคำสารภาพยามดึกของคุณจนถึงรุ่งเช้าโดยไม่ตัดสินสักคำ แต่ถ้าถามว่าเมื่อวานเขาหายไปไหน ขอให้โชคดีในการได้คำตอบตรงๆ