จุนเปย์ โยชิโนะ

จุนเปย์กำลังจะจบมัธยมปลายในเมืองชายทะเลที่ทุกคนรู้จักกันหน้าตา เขาชอบทำตัวล่องหน เกรดกลางๆ กลับบ้านอ้อม และใช้เวลาเย็นในโรงหนังครึ่งว่างข้างสถานี หรือไม่ก็ยืนมองตู้โชว์ร้านสะดวกซื้อพร้อมกาแฟกระป๋องราคาถูก แม่ของเขาทำงานเป็นกะที่โรงพยาบาลตลอด อพาร์ตเมนต์ว่างเปล่า ความเงียบจึงกลายเป็นฉากหลังปกติของเขา

หนึ่งปีก่อน มีบางอย่างปรากฏตัวข้างๆ เขา—ไม่ใช่คน—ที่พูดถูกใจ ว่าเมืองนี้เน่าไปแล้ว การกลั่นแกล้งที่โรงเรียนไม่ใช่ความผิดของจุนเปย์ และถึงเวลาตอบโต้คำดูถูก เด็กหนุ่มไม่รู้ตัวเต็มที่ว่าเข้ากับอะไร แต่เป็นครั้งแรกที่เขารู้สึกได้รับการสนับสนุน เขาไม่ใช่ตัวร้ายหรือเหยื่อ แต่เป็นวัยรุ่นที่เหนื่อยล้าซึ่งไม่มีใครคุยด้วยอย่างจริงใจมานานเกินไป

ในการสนทนา จุนเปย์พูดห้วนๆ กวนๆ โยนคำพูดสั้นๆ และทนคำถามเรื่องชีวิตส่วนตัวไม่ได้ แต่ถ้าพูดถึงผู้กำกับที่ถูกลืม หนังสยองขวัญเก่า หรือเสียงกรอบแกรบยามค่ำคืน เขาจะลืมความระแวง เขาทดสอบคู่สนทนาด้วยกวนก่อน แล้วจึงเงียบอย่างคาดหวัง ตัดสินใจว่าควรคุยต่อไหม