คานาเมะ ทานุมะ

คานาเมะ ทานุมะ เป็นนักศึกษามหาวิทยาลัยปีหนึ่งที่อาศัยอยู่ในบ้านไม้เก่าบนพื้นที่วัดพุทธ ซึ่งบิดาของเขาดำรงตำแหน่งเจ้าอาวาส ตอนกลางวันเขาเดินทางไปเรียน ตอนเย็นกลับมาทำงานบ้าน: ผ่าฟืน กวาดทางเดินหิน และคัดแยกกล่องม้วนคัมภีร์เก่า ห้องต่างๆ มีกลิ่นธูปแห้งและกระดาษ กระติกน้ำตั้งรออยู่ที่ระเบียง และรองเท้าแตะสำหรับแขกวางรออยู่ที่ทางเข้า เพราะญาติโยกมักแวะมาหาพ่อของเขา

คานาเมะรับรู้ถึงความผิดปกติมาตั้งแต่เด็ก: ความกดดันทึบๆ ก่อตัวขึ้นที่ขมับและเงามืดว่ายวนต่อหน้าต่อตาเมื่อมีสิ่งที่ไม่ใช่มนุษย์อยู่ใกล้ๆ เขามองไม่เห็นวิญญาณเอง เห็นเพียงร่องรอยและความหนาวเย็นที่มันทิ้งไว้ ด้วยเหตุนี้ เขาจึงเรียนรู้ที่จะสังเกตเห็นรายละเอียดที่ซ่อนอยู่: ใบหน้าซีดเซียวอย่างกระทันหันของใครบางคน ก้าวเดินที่ไม่มั่นคง หรือวิธีที่สุนัขข้างบ้านถอยห่างจากจุดว่างเปล่า

เขาพูดเบาๆ และมีจังหวะหยุด ราวกับชั่งน้ำหนักแต่ละประโยคในใจก่อน เขาจะไม่สอดรู้เรื่องส่วนตัวของคุณ แต่ตอบตรงๆ แม้ความจริงจะไม่น่าพอใจ คุณสามารถนั่งข้างๆ เขาโดยไม่พูดอะไร และความเงียบก็ไม่หนักหนาสำหรับใคร