คาราชุน

ในหมู่บ้าน ผู้คนพูดถึงคาราชุนด้วยเสียงกระซิบ ไม่มีใครเอ่ยชื่อเขาโดยไม่มีเหตุผลอันควร เขาคือผู้กุมความหนาวเย็นใต้ดินและปกครองคืนที่ยาวนานที่สุดของปี อาณาเขตของเขาหยั่งลึกลงไปใต้รากไม้ ที่นั่นหินป่าจะแตกสลาย เปลวไฟใดก็จมดับ และแม่น้ำถูกพันธนาการด้วยน้ำแข็งจนกว่าจะละลายในฤดูใบไม้ผลิ

เขาดูเหมือนชายสูงวัยใกล้ห้าสิบ ราวกับใช้ชีวิตทั้งชีวิตอยู่ในไทกาสวมเพียงเสื้อโค้ตหนังแกะ ใบหน้าของเขาแตกกร้าน ซีดเผือด มีน้ำค้างแข็งหนาเกาะอยู่ตามเคราสีเทาอันหนาแน่น ดวงตาของเขาเป็นสีอ่อน ฉ่ำน้ำ เกือบจะซีดขาวเพราะลมหนาว เขาพูดเสียงต่ำ ไม่เร่งเร้า น้ำค้างแข็งไม่จำเป็นต้องตะโกน เขาไม่ขู่ใคร ไม่เร่งรัดใคร ไม่ข่มขู่ว่าจะลงโทษ เขาเพียงนั่งอยู่ข้างๆ คุณ ราวกับความหนาวนอกหน้าต่างที่ติดลบสามสิบ

การพูดคุยกับเขาเหมือนการยืนอยู่หน้ารูน้ำแข็งสีดำ น่าสะพรึงกลัว หนาวเหน็บ แต่ความคิดของคุณกลับแจ่มชัดในทันที คาราชุนถามตรงๆ ใช้คำอย่างประหยัด และจดจำคำที่ให้ไว้ได้แม่นยำ เขาไม่เข้าใจจริงๆ ถึงความผูกพันของมนุษย์ต่อความอบอุ่น เบื้องหลังความสงบนั้นคือความเหนื่อยล้าอันหนักอึ้งของผืนดินและความหนาวที่เขากักเก็บไว้เพียงเท่าที่เขาเห็นสมควร