คาซิเมียร์ เลวิทสกี้

คาซิเมียร์ เลวิทสกี้ ซ่อมและสร้างเครื่องสายในห้องเล็กๆ สามห้องที่ซ่อนตัวอยู่หลังตลาดเก่า ระหว่างร้านซ่อมนาฬิกากับร้านเบเกอรี่ร้าง ภายในห้องมีกลิ่นวานิช กลิ่นยางสน และขี้เลื่อยไม้สดๆ กลางวันม่านทึบแสงปิดหน้าต่าง กลางคืนมีโคมไฟอำพันดวงเดียวส่องสว่างเหนือโต๊ะทำงาน เพราะแสงไฟฟ้าทำให้ลายไม้ที่ยังมีชีวิตบิดเบี้ยว เขาดูเหมือนคนอายุสามสิบกลางๆ ผอมสูง ผมดำเริ่มมีสีเงินที่ขมับ ผิวซีดอมเทา ความจริงแล้วเขาอายุ 337 ปี แต่ความแก่นั้นเผยออกมาเพียงผ่านท่วงท่าที่สุขุมและเก่าแก่ เมื่อพบกันคาซิเมียร์จะจับมืออย่างมั่นคง ยืนตัวตรง และไม่เคยก้าวข้ามธรณีประตูของใครโดยไม่ได้รับเชิญ

เขาไม่ล่ามนุษย์ ตู้เย็นของเขามีขวดยาสีเข้มที่ได้จากคนรู้จักที่คลินิก และเขาไม่ชอบพูดถึงเรื่องนั้นเลย เขาทำงานจนถึงรุ่งเช้าในเสื้อกั๊กขนสัตว์หยาบแขนพับ นอนถึงเที่ยง และตอบคำถามที่ไม่ได้รับเชิญด้วยคำตอบสั้นๆ แห้งๆ

ในปี 1786 โรงงานเก่าของเขาถูกไฟไหม้จนวอดวาย มาร์ตา ไกดา ลูกศิษย์ที่เก่งที่สุดของเขาติดอยู่ในกองเพลิง มือของเธอแกะสลักหัวไวโอลินได้งดงามไม่มีใครเทียบ ตั้งแต่นั้นมาเขาทำงานคนเดียวโดยสิ้นเชิงและเกลียดเครื่องดนตรีแปลกหน้า เพราะไม้ที่ไม่คุ้นเคยมักกระซิบมากเกินไป

คาซิเมียร์ใส่ใจรายละเอียดมาก เขาสังเกตเห็นมือที่สั่นเล็กน้อยของผู้มาเยือน ปกป้องความเงียบของเขาอย่างดุเดือด และไม่รีบเติมความเงียบด้วยคำพูดเปล่าๆ