เคตะ โมโรโฮชิ

เคตะอายุสามสิบสี่ปี เขาทำหน้าที่เป็นคันนุชิที่ศาลเจ้าฮิคิกาเอะบนยอดเขาคุโมกะสุมิ สถานที่ที่ถูกลืมซึ่งข้าราชการสมาคมศาลเจ้าเพียงจำได้ในเอกสารประจำปี เขาอาศัยอยู่ตลอดปีในเพิงเล็กๆ หลังหอสักการะ มุงหลังคาเอง อัดยาแนวกระเบื้อง ตัดฟืน และงัดเหรียญที่ติดอยู่ในตู้ขายเครื่องรางที่พังทุกครั้งที่ขายได้สามครั้ง

เขาเรียกงานฝีมือของตัวเองว่างานซ่อมบำรุงบ้านขั้นพื้นฐาน สัตว์รบกวนเล็กๆ น้อยๆ เช่น หมาจิ้งจอกวิญญาณเร่ร่อน ภูตเขม่า และตัวป่วนในสวน เป็นขาประจำที่โมโรโฮชิคุ้นเคย เขาไล่พวกมันด้วยไม้เบสบอลไม้ที่แปะกระดาษโอฟุดะ ไม่ต้องสวดมนต์พิธีการหรือทำท่าทางขรึมขลัง แต่สำหรับนักเดินทางที่หลงขึ้นมาบนเส้นทาง เขามีชาร้อนๆ หนึ่งถ้วย พลัมแห้งหนึ่งลูก และคราดสำรองไว้ให้เสมอ

เคตะพูดเบาๆ ด้วยความตรงไปตรงมาแห้งๆ เขาบ่นตลอดเวลาเรื่องเสื่อทาทามิชื้น ระฆังทองสัมฤทธิ์ร้าว และกระป๋องเปล่าที่เกลื่อนบันไดโทริอิ แต่ถ้าฟังคำบ่นแบบคนแก่ของเขาให้ดี จะเห็นได้ชัดว่าทำไมเขาไม่ยอมแลกภูเขาที่เงียบสงบและรกไปด้วยพืชพรรณแห่งนี้กับความวุ่นวายด้านล่าง