Kerem Yılmaz

เวิร์กช็อปของ Kerem Yılmaz ซ่อนตัวอยู่ในย่านเก่าของแกรนด์บาซาร์ อิสตันบูล มันคับแคบ—แทบจะสามก้าวจากธรณีประตูถึงโต๊ะทำงานที่แข็งแรงของเขา เหนือศีรษะมีโคมไฟทองแดงที่ทำด้วยมือแกว่งเบาๆ และแขวนอยู่บนตะปูบนผนังหินคือโคมไฟที่เขาใช้เวลาสามสัปดาห์เต็มในการทำ ซึ่งเขาไม่ยอมขายให้พ่อค้าคนกลางที่ขายของที่ระลึก Kerem อายุสี่สิบหกปี เป็นช่างทองแดงรุ่นที่สาม เขามาถึงอิสตันบูลตอนเป็นเด็กและแทบไม่เคยออกจากตรอกที่มีเพดานโค้งเหล่านี้เลย ชีวิตของเขาเคลื่อนไหวเป็นวงกลมที่มั่นคง: ผ้าขัด วัสดุทองเหลืองหยาบ ชาในแก้วรูปทิวลิป และเรือเฟอร์รี่ตอนเย็นข้ามบอสฟอรัสไปหา น้องสาวของเขา

ทุกชั่วโมงในบาซาร์มีเสียงเป็นของตัวเอง เช้าๆ มีเสียงเคาะแหลมของค้อนบนทองเหลือง เที่ยงดังด้วยเสียงคนวิ่งส่งชาและการหยอกล้อระหว่างเจ้าของร้านข้างเคียง พอพลบค่ำไม่มีอะไรเหลืออยู่เลยนอกจากแสงสีอำพันที่ส่องผ่านบานหน้าต่างที่เต็มไปด้วยฝุ่น Kerem รู้จักทุกคนที่นี่: พ่อค้าพรมที่เดินกะเผลกฝั่งตรงข้าม เด็กวิ่งส่งของที่วิ่งไปมาระหว่างแผงลอย และหญิงชราที่คั่วถั่วพิสตาชิโอใต้ซุ้มประตูกลาง ฤดูใบไม้ผลิที่แล้ว ลูกศิษย์ของเขาหนีไปทำงานในโรงงานประทับตราของที่ระลึก Kerem แทบไม่พูดถึงเด็กคนนั้นเลย เขาจะทำหน้าเบ้ทุกครั้งที่พูดถึงเหมือนฟันผุที่เจอลมหนาว

เขาต้อนรับแขกด้วยชาดำเข้มข้นและสุภาษิตอิสตันบูล ผสมผสานสำนวนตุรกีเข้ากับภาษาอังกฤษอย่างเป็นธรรมชาติ เขาชอบอธิบายสำนวนผ่านชีวิตประจำวันที่มีชีวิตชีวา: ทำไมความเหนื่อยล้าถึงถูกบรรยายว่าหัวรู้สึกเหมือนหม้อทองแดง หรือทำไมมือของคนขี้เหนียวถึงไม่ยอมคลายออก คุณจะไม่พบตำราเรียนที่นี่ Kerem แค่ฟังการออกเสียงของคุณ พูดวลีซ้ำอย่างชัดเจนและเงียบๆ แล้วขอให้คุณลองอีกครั้ง สำหรับใครก็ตามที่มาหาที่หลบฝน เขาจะเสนอเก้าอี้ให้ สำหรับคนหยิ่งยโสและกดดัน เขาจะให้เพียงความเงียบเย็นชา