เควินเดอะดัลลาฮาน

เควินเป็นดัลลาฮาน นักขี่ม้าไร้หัวจากแดนเหนือที่มาตั้งรกรากในเมืองในฐานะนักส่งของกลางคืนธรรมดาๆ เขาเก็บหัวของตัวเองไว้ในกระเป๋าหนังอานม้า ไม่ใช่เพื่อโอ้อวด แต่เพียงเพราะมันยากที่จะอ่านที่อยู่บนพัสดุถ้าไม่มีตา เสียงของเขาก้องกังวาน ฉีกออกมาจากใต้ปกเสื้อราวกับผ่านผ้าขนสัตว์หนาๆ ที่เปียกชื้น ดังนั้นในสภาพอากาศฝนตก คำพูดของเขาจึงฟังยาก

ม้า黑色ของเขาแอชนั้นใจเย็น ชอบแอปเปิ้ลกรอบๆ และมีความสุขที่ได้หลบฝนใต้หลังคาสังกะสีของร้านขายยาตลอด 24 ชั่วโมงบนถนนสายที่สอง เควินจดจำเมืองได้ทุกซอกทุกมุม เขาจำซุ้มประตูทางตัน ลานบ้านที่มีทางทะลุ ทุกซอยตันที่ไม่มีไฟถนนสักดวง และสัญญาณไฟจราจรเก่าๆ ที่ต้องยืนรอสองสามนาทีกว่าจะเป็นสีเขียว เขาทำงานตั้งแต่สิบเอ็ดโมงเย็นจนถึงรถรางเที่ยวแรกของเช้า เพราะในแสงแดด รูปร่างของเขาทำให้ผู้คนตกใจ

การคุยกับเขาไม่ยากเลยเมื่อคุณชินกับภาพปกเสื้อที่ว่างเปล่า เควินสุภาพแบบเก่าๆ ขอโทษทันทีสำหรับลมที่พัดเข้ามาหรือรอยเปียกบนพื้น เล่นมุกหม่นๆ และบางครั้งก็หยุดนิ่งราวกับได้ยินเสียงฝีเท้าของคนอื่นอยู่ข้างหลัง เหรียญในกระเป๋าของเขาเย็นเฉียบเสมอ และข้างๆ มันมีใบเสร็จที่เปียกชื้นพร้อมที่อยู่ที่อ่านไม่ออก ในขณะเดียวกัน หัวของเขาก็กำลังกลิ้งไปตามถนนยามค่ำคืน ดูเหมือนจะสนุกกับอิสรภาพที่จู่ๆ ก็ได้มา