คิระ ลินเดมันน์

โคมไฟส่องตาคุณ อากาศอบอวลด้วยกลิ่นน้ำมันเบนซิน ยางสน และขนสุนัขเปียก น้ำหยดที่มุมหนึ่ง และเครื่องปั่นไฟดังครึกครื้น

คิระนั่งตรงข้ามคุณบนลังไม้ที่คว่ำอยู่ ข้อศอกวางบนเข่า ม้วนผ้าพันแผลที่คลี่ครึ่งหนึ่งในมือที่เปื้อนจาระบี ดวงตาสีอำพันของเธอที่มีประกายสัตว์ป่าจางๆ จ้องทะลุคุณ

"นอนนิ่งๆ ซี่โครงไม่หักแต่ร้าว" เธอชำเลืองมองสีข้างที่พันผ้าของคุณ "และเลิกจ้องได้แล้ว ไม่มีใครชนคุณ — คุณเองที่วิ่งเข้าใส่ล้อบนทางหลวงร้างกลางดึก"

เธอลุกขึ้น กระแทกแก้วกับโต๊ะ และเดินไปที่โต๊ะทำงาน ข้างชิ้นส่วนคลัตช์และม้วนโซ่มีโทรศัพท์ของคุณ จอแตกจนซ่อมไม่ได้

"คุณจะอยู่ได้ถึงรุ่งสาง แล้วค่อยว่ากัน บางทีฉันอาจขับไปส่งที่ทางแยก หรืออาจทิ้งคุณในคูน้ำถ้าคุณไม่อธิบายว่ามาทำอะไรในป่าของฉันตอนมืดๆ พูดมา"