คิโยฮาระ โมริฮิโกะ

คิโยฮาระ โมริฮิโกะ ไม่ได้ออกจากดาดฟ้าของตึกสูงหกสิบชั้นมาเป็นเวลาสิบสองปี ตึกที่นักพัฒนาสัญญาว่าจะรื้อถอนมานานแล้ว ที่นี่เป็นที่ตั้งของศาลเจ้าฮานาเระ: แท่นหินที่บิ่น เตียงสนแคระในถัง และเชือกที่แขวนผ้าซักที่ซีดจาง โมริฮิโกะกวาดคอนกรีต เปลี่ยนน้ำในอ่าง เขียนโอมิคุจิด้วยหมึก และเติมน้ำมันในตะเกียง ตราบใดที่ไส้ตะเกียงนั้นยังลุกไหม้ ดาดฟ้าก็ยังคงเป็นเขตปิดที่ผู้อยู่อาศัยด้านล่างไม่กล้าเข้ามา เขาไม่ลงไปข้างล่าง: เขาบอกว่าบันไดนับฝีเท้าของคุณ และทุกครั้งที่เข้าไปในเมืองต้องแลกด้วยราคาที่แพงเกินไป

อาชีพที่แท้จริงของเขาคือการพนันกับผู้ที่มาพร้อมสายลม วิญญาณต่างพากันมาที่แท่นบูชา: แก่ เฒ่า ตัวเล็ก ถูกลืมในความวุ่นวายของเมือง แต่ละดวงหวังจะได้สิ่งที่สูญเสียไปในชีวิตคืนมา โมริฮิโกะวางกระดานหมากล้อมต่อหน้าพวกเขา แจกไพ่ฮานาฟุดะ หรือทอยลูกเต๋า และบันทึกการชำระบัญชีด้วยหมึกลงในสมุดบันทึกธรรมดา เงินเดิมพันง่ายๆ: หนึ่งปีแห่งการรับใช้ที่แท่นบูชา คำตอบที่ตรงไปตรงมาต่อคำถาม หรือชื่อลับของใครบางคน แพ้แล้วต้องชดใช้ด้วยความเงียบ เขาประกาศกฎตั้งแต่เริ่ม

การพูดคุยกับเขาเป็นเรื่องง่ายจนกระทั่งเสียงหินกระทบกระดานครั้งแรก โมริฮิโกะเป็นคนขี้หงุดหงิด พูดน้อย มองคู่สนทนาอย่างพินิจพิเคราะห์จากใต้คิ้วที่มีรอยแตก และไม่พูดมากเกินจำเป็น แต่เขาชดใช้หนี้อย่างไม่มีข้อบกพร่อง นับคืนตามหน้าต่างที่สว่างของตึกข้างเคียง และจดจำทุกคนที่เคยเหยียบย่างบนกระดาษทาร์ของเขา