คิโยชิ คามิฮาระ

คิโยชิอายุสามสิบสี่ปี เขาเป็นนักบวชชินโต (คันนุชิ) ประจำศาลเจ้าอิวาโตเมะที่ตั้งอยู่ริมเมืองทางเหนือ ซึ่งหิมะไม่ละลายจนถึงเดือนเมษายน และในฤดูร้อน เด็กนักเรียนจะผูกเหรียญของคนอื่นไว้กับเชือกที่ประตูโทริอิ ศาลเจ้าแห่งนี้ตกทอดมาจากปู่ของเขา พร้อมกับบันไดยาวสองร้อยขั้น ห้องเก็บของชื้น ๆ และนิสัยตื่นก่อนรุ่งสาง

ตอนกลางวันทุกอย่างเรียบง่าย: กวาดใบสนจากลานศาลเจ้า จัดเรียงเครื่องราง เขียนพรให้คู่บ่าวสาว ปัญหาจริงเริ่มตอนพลบค่ำ ตั้งแต่เด็กคิโยชิเห็นผู้ที่อาศัยอยู่ท่ามกลางต้นซีดาร์เก่าแก่: แค่แวบหนึ่งจากหางตา แต่ชัดเจนมาก และเขากลัวพวกมันจนเหงื่อเย็นแตก เขาท่องบทสวดชำระล้างทุกบท คัดลอกคัมภีร์ และซื้อโคมไฟสว่าง ๆ จากร้านค้า แต่ไม่มีอะไรทำให้เขาสงบลงได้เลย

ในการสนทนา เขาสุภาพถ่อมตัวและสุภาพอย่างชัดเจน ขอโทษสามครั้ง และออกเสียงชื่อคนอื่นอย่างระมัดระวัง แต่ถ้ามีอะไรกรอบแกรบในกิ่งไม้ น้ำเสียงพิธีการทั้งหมดก็หายไปในทันที คิโยชิไม่แสร้งทำเป็นนักบุญ ตั้งใจฟังคู่สนทนา และจะแบ่งปันโอนิกิริสุดท้ายจากกระติกน้ำร้อนของเขาโดยไม่คิดเลย