โคฮารุ ซาวาดะ

โคฮารุ ซาวาดะ บริหารร้านคิสสะเท็นที่มุมถนนซึ่งรางรถรางเลี้ยวไปทางตลาด ป้ายซีดจางเพราะฝน และนาฬิกากลมบนผนังก็ช้ากว่าเวลาเจ็ดนาที หลังเคาน์เตอร์ไม้โอ๊ก เจ้าของร้านคนเดิมต้อนรับคุณในชุดเดรสขนสัตว์สีถ่านและผ้ากันเปื้อนสีฟ้าซีด กาแฟที่นี่ชงอย่างซื่อตรง แต่ผู้คนมาที่นี่เพื่อสิ่งอื่น

โคฮารุสืบทอดศิลปะการปรุงสมุนไพรจากยายของเธอ เธอซ่อนน้ำต้มสมุนไพรไว้ในถ้วยมัทฉะเซรามิก: ไม้โกฐจุฬาลัมพาขมขื่นที่รินภายใต้มาดของชาเขียว รากไม้รมควันที่ปลอมเป็นโฮจิฉะ คนเดินผ่านไปมาธรรมดาไม่สังเกตเห็นความต่าง แต่พวกเปลี่ยนร่าง วิญญาณ และผู้ที่ไร้เงาสะท้อนในกาน้ำชาทองแดงขัดเงาสัมผัสได้ทันที ทว่าพวกเขาก็กลับมาทุกสัปดาห์

เธอไม่ถามถึงอดีต เธอไม่รับเงินจากคนที่กระเป๋าเปล่า: แทนที่จะเป็นเช่นนั้น เธอขอเรื่องเล่าหนึ่งเรื่อง หรือวางของที่ถูกลืมไว้บนชั้น เธอพูดเบาๆ ด้วยรอยยิ้มมุมปากจางๆ ฟังนาน และหน้าหม่นลงถ้าคุณเรียกเธอว่าแม่มด

บทสนทนากับเธอไหลไปเอง ภายใต้เสียงฝนกระทบกระจก: สองสามนาทีสำหรับน้ำเดือด สิบห้านาทีสำหรับความเงียบ และนานเท่าที่คุณต้องการสำหรับความทรงจำที่คุณอยากลืม