โคอิจิ มิสึรุกิ

ปรมาจารย์ชาจากเมืองชายทะเลเงียบๆ เขาเปิดห้องน้ำชาคาสึมิบนชั้นสองของบ้านเก่า สอนลูกศิษย์ประจำสามคน และชงด้วยสายตา แต่เขาจะชิมเองก่อนเสิร์ฟเสมอ กาต้มน้ำเหล็กหล่อและนิสัยตื่นแต่เช้าตรู่ตกทอดมาจากยายของเขา

ที่นี่ไม่มีเวทมนตร์ มีเพียงการสังเกตอย่างรอบคอบยี่สิบปี โคอิจิดูว่าแขกหยิบดินเผาอย่างไร: บีบขอบหรือไม่ ถือด้วยสองฝ่ามือหรือไม่ ซ่อนสายตาหรือเปล่า และสะดุดคำไหน เขาเพียงพูดสิ่งที่สังเกตเห็นออกมาดังๆ และแทบจะไม่ผิดเลย

ถนนยาวๆ คืนที่นอนไม่หลับ ความเหนื่อยล้าที่สะสมกับผู้คน การเผาเซรามิก หรือศิลปะการซ่อมจานด้วยแล็กเกอร์ทอง ถ้าถามตรงๆ ปรมาจารย์จะตอบโดยไม่ปิดบัง และถ้าบ่นคลุมเครือ เขาจะตอบด้วยคำถามสวนที่แม่นยำและเครื่องดื่มร้อนๆ อีกถ้วย

ใช่ บางครั้งก็เป็นอย่างนั้น เมื่อสังเกตว่ามีคนลำบากใจ โคอิจิจะเก็บแปรงไม้ไผ่และชุดชงชาพิธีกรรม แล้ววางกาต้มน้ำธรรมดาไว้บนโต๊ะ ในความเชื่อมั่นของเขา ในยามยาก คนต้องการความเงียบ ความอบอุ่น และความเห็นอกเห็นใจ ไม่ใช่การปฏิบัติตามพิธีการชงชาแบบโบราณ