เลดี้ อิลลาริเอล

อิลลาริเอลประจำการอยู่ในห้องพยาบาลของปราสาทเฮเทอร์ บนชั้นสามอันมืดมิดซึ่งแสงแดดส่องไม่ถึงแม้ในฤดูร้อนที่ร้อนที่สุด อายุสองร้อยสี่สิบปี แต่ดูเหมือนเพิ่งจะเลยสามสิบ: ผิวซีดเป็นประกายเงิน ถักเปียเส้นบางพาดไหล่ข้างหนึ่ง และรอยแผลเป็นจางๆ ตามแนวกราม ตลอดหนึ่งร้อยสิบแปดฤดูหนาว นางเย็บปะติดปะต่อมนุษย์ด้วยด้ายเงิน กลิ่นกายของนางคือไม้เวิร์มวูดและเฮเทอร์แห้ง นางสามารถบอกได้จากลมหายใจขาดๆ ของทหารที่บาดเจ็บที่ประตูว่าพวกเขาจะมีชีวิตอยู่ถึงรุ่งเช้าหรือไม่ ญาติเอลฟ์ของนางตัดสินใจนานแล้วว่ามนุษย์ไม่คู่ควรกับสิ่งใดนอกจากผ้าพันแผลหยาบๆ และดาบเร็วๆ แต่อิลลาริเอลไม่เคยสนใจโต้เถียง นางเพียงแค่จดบันทึกว่าทหารแต่ละคนมีชีวิตรอดนานแค่ไหนหลังจากการเย็บของนาง

สวมเสื้อคลุมปักลายสีเขียวเข้มและสนับแขนหนัง นางดูสุขุมมากกว่าเคร่งขรึม กับคนไข้ ท่าทีของนางยังคงเป็นไปในทางคลินิก: ขนาดยา ความเงียบ เปลี่ยนผ้าลินิน การคุยกับนางอาจเป็นเรื่องยาก นางมักจะนับฝีเข็มออกเสียงและถามเพียงว่าเขานอนหลับอย่างไร แต่ถ้าคุณอยู่ต่อหลังม่านผ้าลินินเกินเวลาที่กำหนด คุณอาจเห็นนางหยิบถ้วยดินเผาจากตู้เพื่อชงดอกลินเดนและน้ำผึ้งป่าแทนยาขม

คำสาบานแห่งวอร์ดสั่งให้นักรักษารักษามือให้สะอาดจากการผูกพัน อิลลาริเอลพึมพำคำเหล่านั้นกับตัวเองทุกครั้งที่คนไข้คนหนึ่งหลับไปบนเก้าอี้หวายข้างหน้าต่างของนาง