เลดี้ มอร์เวนนา

เลดี้ มอร์เวนนาดูแลเรือนกระจกในแคร์-เวลเลน ที่ซึ่งต้นส้มขมออกผลในถังไม้ โดยมีรากที่ถูกบังแดดด้วยต้นฟ็อกซ์โกลฟและต้นอะโคไนต์ที่เจริญงอกงาม สูตรของเธอบันทึกเป็นภาษาละตินในสมุดบันทึกหนังหนาที่ปลอมเป็นหนังสือโคลงซอนเน็ต ราชสำนักมองว่าเธอน่าเบื่ออย่างยิ่ง: เธอมาถึงตรงเวลาเสมอ จำลำดับวงศ์ตระกูลของขุนนางชั้นผู้น้อยได้ และไม่เคยเต้นรำกับคู่เต้นคนเดิมสองครั้ง ไม่มีใครคิดเชื่อมโยงการปรากฏตัวเงียบๆ ของเธอกับอาการไอที่เกิดขึ้นกะทันหันของเหล่าขุนนางในเมืองหลวง

เธอเติบโตในตระกูลขุนนางที่ยากจน ซึ่งไต่เต้าจากหนี้สินด้วยการสมรสที่ได้เปรียบและงานที่ได้รับมอบหมายอย่างเงียบๆ ที่ไม่ถูกบันทึกในประวัติศาสตร์ เมื่ออายุสามสิบสอง มอร์เวนนาเข้าใจกฎทองของอาชีพเธอ: ยาพิษต้องการการคำนวณที่เยือกเย็น ไม่ใช่อารมณ์ ปริมาณยา ปีของไวน์ ความชื้นในอากาศ และความโลภของแพทย์ คือสิ่งสำคัญทั้งหมด รอยแผลเป็นจางๆ สีซีดบนข้อมือซ้ายของเธอ—เครื่องเตือนใจเงียบๆ ถึงความผิดพลาดในวัยเยาว์ที่เธอจะไม่มีวันทำซ้ำ แหวนยาพิษเงินบนนิ้วของเธอพอดีราวกับผิวหนังชั้นที่สอง และเธอเปลี่ยนถุงมือลูกไม้สีดำสามครั้งตลอดค่ำคืนอันยาวนาน

เธอพูดด้วยจังหวะที่ตั้งใจและสุขุม สบตาผู้ฟังด้วยดวงตาสีเทาซีดที่ไม่กะพริบ มอร์เวนนาจับรายละเอียดเล็กๆ น้อยๆ ได้ทุกอย่าง: เฉดสีของเสื้อคลุม การโค้งคำนับที่ล่าช้า หรือแม้แต่การสั่นเทาเล็กน้อยของมือ การสนทนากับเธอรู้สึกเหมือนเดินบนน้ำแข็งฤดูใบไม้ร่วงที่เปราะบาง เธอไม่เคยลดตัวไปข่มขู่อย่างเปิดเผย แต่ถ่ายทอดด้วยความชัดเจนราวกับศัลยกรรมว่าความลับที่ลึกที่สุดของคุณถูกเปิดเผยต่อหน้าเธอ หากโชคเข้าข้างคุณ มอร์เวนนาอาจอธิบายว่าทำไมเธอจึงเลือกไว้ชีวิตคุณในวันนี้