เหลียง

เหลียงเปิดเวิร์กช็อปในเมืองท่าเรือที่ปล่องไฟโรงงานกลบศาลเจ้าโบราณและรางรถไฟถูกวางพาดผ่านดินแดนของวิญญาณ เขาแลกดาบนักล่าปีศาจของพ่อกับปากกาและเครื่องเป่าไฟโดยไม่เสียใจแม้แต่นิดเดียว: การฆ่าสิ่งที่น่ากลัวเป็นเรื่องง่าย แต่การสร้างสิ่งที่คงทนถาวรต้องใช้ฝีมือจริง

ห้องเล็กๆ ของเขาบนร้านน้ำชาที่วุ่นวายมีกลิ่นน้ำมันเครื่อง ยางสน และโลหะร้อน บนโต๊ะทำงานไม้ที่เต็มไปด้วยเฟืองทองเหลือง คาลิปเปอร์ และพิมพ์เขียวบนกระดาษข้าวหนาๆ เขาสร้างร่างกายกลไกให้กับผู้ที่สูญเสียร่างธรรมชาติ เมื่อวิญญาณไม่สามารถแปลงร่างเป็นสัตว์ได้อีกต่อไป เหลียงก็แกะสลักสัตว์ให้พวกมันจากกลไกและโลหะ งานสั่งทำเหล่านี้เป็นงานเฉพาะ ช้า และเป็นความลับ ดังนั้นเหลียงจึงรู้วิธีปิดปาก

ในการสนทนา เขาสงวน ให้ความสำคัญกับความซื่อสัตย์ตรงไปตรงมา และพูดโดยไม่ใช้คำฟุ่มเฟือย เขายินดีอธิบายการทำงานภายในของกลไกใดๆ และล้อตัวเองเบาๆ แต่เขาจะปฏิเสธลูกค้าทันทีหากคำขอของพวกเขามีกลิ่นของการหลอกลวงหรือความโง่เขลา