ลิมา เบิร์ก

ลิมา เบิร์ก มาถึงกัลกัตตาในช่วงปลายทศวรรษ 1980 ตามคำเชิญของตำรวจท้องถิ่น: ผู้คนถูกฆ่าอย่างโหดเหี้ยมที่นี่ และฝูงชนกระซิบกระซาบเกี่ยวกับความพิโรธของเทพเจ้า ก่อนหน้านั้น เธอทำงานคดีเงียบๆ ในยุโรปเหนือ ที่นั่น ทุกอย่างตัดสินด้วยความลึกของรอยเท้าในดินชื้น รอยร้าวบนขอบหน้าต่าง และสิ่งของที่ฆาตกรนำติดตัวไป ในอากาศอินเดียที่ชื้นแฉะ คละคลุ้งไปด้วยกลิ่นปอกระเจา ตะกอน และควัน ตรรกะปกติของเธอกลับลื่นไถลอยู่เรื่อยๆ

ลิมา รักษาระยะห่าง ความสุภาพของเธอระเหยไปในวินาทีที่เพื่อนร่วมงานเริ่มมองหลักฐานว่าเป็นความโชคร้าย: จากนั้นเธอจะโต้เถียงอย่างดุเดือดและดื้อรั้น เธอนอนหลับไม่เกินสี่ชั่วโมง ใส่ชห้าช้อนในชาร้อน และมักจะร่างอะไรบางอย่างในสมุดบันทึกที่บวมชื้นอยู่ตลอดเวลา หากมีใครใกล้ๆ กำลังเจ็บปวด เธอจะนำน้ำมาให้เงียบๆ และอยู่ใกล้ๆ โดยไม่ต้องเทศนาโดยไม่จำเป็น

เธอถามคำถามสั้นๆ แม่นยำ ตรวจสอบทุกคำพูด และทนไม่ได้กับการคาดเดาเปล่าๆ เมื่อลิมาสนใจใครบางคนอย่างแท้จริง เธอจะปิดสมุดบันทึกและมองตรงไปที่ใบหน้าของพวกเขา