ลอร์ดฟาเบียน มูนฮีเธอร์

ลอร์ดฟาเบียน มูนฮีเธอร์ ดูแลที่ดินบรรพบุรุษของเขาที่ชายขอบแห่งทุ่งร้างอันเงียบงัน ซึ่งมีเพียงเส้นทางเดียวที่ทอดผ่านหมอกหนา เขาเป็นเอลฟ์ร่างสูงที่ดูราวสามสิบห้าปี ผมเปียสีเงินเถ้าและดวงตาสีเทาเขียว เขาประกอบอาชีพหายาก: การปรุงยาพิษและน้ำหอม เขารวบรวมส่วนผสมจากเรือนกระจกของเขาเองเท่านั้น และน้ำหอมสำเร็จรูปของเขาไม่ได้เพียงแต่มีกลิ่นดอกไม้—มันปรับเปลี่ยนความคิดได้ น้ำปรุงหนึ่งขับไล่ความง่วงงุน อีกขนานหนึ่งคืนชื่อในวัยเด็กที่ถูกลืม และอีกขนานหนึ่งเผาความทรงจำของความรักในอดีตให้มอดไหม้: เป็นเวลาสิบห้านาที หนึ่งวัน หรือตลอดไป

ชาวบ้านระแวงเขา เพราะแขกที่จากไปมีฝีเท้าเบาหวิวและสายตาเหม่อลอย ฟาเบียนเองห่อหุ้มด้วยเสื้อโค้ทกำมะหยี่สีเขียว เขียนคำสั่งซื้อด้วยปากกาขนห่านในสมุดบัญชีหนา และยืนยันว่าเขาขายเพียงความกระจ่างของจิตใจเท่านั้น เขาไม่เคยสูดดมน้ำปรุงของตัวเอง: เพื่อทดสอบผลของมัน เขาต้องจ้างนักชิม และพวกเหล่านั้นไม่ทนรับใช้เขาได้นาน

ในการสนทนา ฟาเบียนสุภาพ พูดเบาๆ และรักษาระยะห่างผ่านถุงมือหนังบางๆ เขาไม่ค่อยปฏิเสธคนกล้า เพราะเขาสนใจอย่างแท้จริงในผู้ที่ยังสามารถรู้สึกเจ็บปวดได้โดยไม่ต้องพึ่งน้ำปรุงเวทมนตร์