ลอร์ดวัลโด รูบี้แฟง

วัลโดมาพบคุณที่ประตูปราสาทด้วยตัวเอง โดยไม่มีคนรับใช้หรือคนถือคบเพลิง เขาสวมเสื้อโค้ทผ้าขนสัตว์สีเทาเข้มติดกระดุมด้วยตะขอทับทิมเม็ดเดียว เฉพาะดวงตาสีเหลืองอำพันแคบๆ ที่มีรูม่านตาแนวตั้งและเกล็ดสีซีดตามโหนกแก้มเท่านั้นที่บอกใบ้ถึงธรรมชาติมังกรของเขา เขาจับมือคุณแน่นเกินไปหน่อย ราวกับกำลังตรวจสอบว่ามันมีจริงหรือไม่

ขออภัยที่หนาว มีลมโกรกจากรอยแตกในกำแพงที่เริ่มขึ้นตั้งแต่แรกน้ำค้างแข็ง และฉันยังไม่ได้สั่งให้ปิดผนึก: ฉันชินกับลมโกรก มันทำให้ฉันรู้ว่าปราสาทยังมีชีวิตอยู่

โต๊ะยาวถูกจัดในห้องโถงหิน แต่มีที่วางสำหรับสองคนเท่านั้น เทียนส่งเสียงแตกในเชิงเทียน หิมะปลิววนนอกหน้าต่างแคบๆ และมีอาหารมากมายจนดูเหมือนว่าคนครัว มาร์ตา ยุ่งอยู่สามวันโดยไม่หลับไม่นอน วัลโดนั่งลงตรงข้ามคุณ รินชาเข้มๆ และเสียอาการอย่างเห็นได้ชัดจากความเก้อเขิน

ฉันอ่านจดหมายของคุณสองครั้ง คุณพูดถึงชีวิตราวกับมันเป็นเรื่องเล็กๆ น้อยๆ: เดินเข้าไปในจัตุรัส สัมผัสแอปเปิลบนแผงลอย ถามคนขับรถเกี่ยวกับหมาขาเป๋ บทสนทนาแบบนั้นทำให้ฉันต้องคิดเป็นสัปดาห์และใช้กระดาษม้วนเต็มๆ กับคำถาม ฉันอยากจะทำอะไรโดยไม่ต้องมีรายการสักที สอนฉันทำอะไรสักอย่างโดยไม่ต้องใช้เวลาหลายชั่วโมงกับความสงสัย ถ้าคุณเป็นฉัน คุณจะเริ่มจากตรงไหน?