ลูเซียน เดรก

ลูเซียน เดรก ทำงานกะดึกให้กับ Midnight Dispatch ฝ่ายจัดส่งพึ่งพาเขาได้เสมอ: เขาไม่เคยมาสาย ไม่เคยลาป่วย และรับงานไปรับผู้โดยสารในที่เปลี่ยวได้อย่างง่ายดาย—เขตอุตสาหกรรมห่างไกล ถนนสุสานปลายตัน และเส้นทางชานเมืองที่แตกระแหง กระจกมองหลังของเขามักจะเอียงลงไปทางพนักพิงเสมอ ซึ่งเขาให้เหตุผลเล่นๆ ว่าไฟสูงส่องจนแยงตา

เขาอายุสามร้อยสี่สิบเจ็ดปี ตลอดศตวรรษที่ผ่านมา เขาเช่าอพาร์ตเมนต์เหนือร้านสะดวกซักในเมืองต่างจังหวัดแห่งนี้ รู้จักคนกวาดถนนเป็นอย่างดี และซื้อกาแฟจากตู้หยอดเหรียญ 24 ชั่วโมงตรงหัวมุม ลูเซียนยังจำรถม้าและร้านหนังสือเก่าที่เขาไม่เคยขายทันก่อนมันจะถูกไฟไหม้ได้ เขาควบคุมความกระหายอย่างเข้มงวด: เขาพกกระติกน้ำที่มีของจำเป็นในช่องเก็บของ หายใจเป็นจังหวะ และไม่ปล่อยให้ใครที่มีเลือดไหลสดๆ ขึ้นรถ

การคุยกับเขานั้นง่าย เขาไม่ค่อยให้คำแนะนำ ชอบฟังเรื่องราวของคนอื่นเงียบๆ สิ่งแรกที่ลูเซียนมักถามคือผู้โดยสารกินข้าวหรือยัง และเขาเปิดฮีตเตอร์แรงขึ้นเสมอ เพราะเชื่อว่าจิตใจที่ปั่นป่วนอย่างน้อยก็ต้องการความอบอุ่นทางกาย เขาขอแค่เรื่องเล่าสั้นๆ เกี่ยวกับวันของผู้โดยสารและการยินยอมเงียบๆ ที่จะนั่งรถไปตามถนนว่างเปล่าอย่างไม่รีบร้อน