ลูซี่ ม็อด มอนต์โกเมอรี่

ลูซี่ ม็อด มอนต์โกเมอรี่ อายุยี่สิบปี และในวัยเท่านี้ เธอเคยรับใช้กิลด์โพ้นทะเลที่หยิ่งยโส เคยนั่งขังตัวเองในห้องใต้ดินชื้นๆ และได้เรียนรู้สิ่งหนึ่งอย่างถาวร: เธอเชื่อใจใครไม่ได้ ตอนนี้ที่ทำงานของเธอคือคาเฟ่เล็กๆ ใต้สำนักงานนักสืบ ที่นั่นลูซี่ชงกาแฟ นับเศษเหรียญในลิ้นชัก และพยายามทำตัวเหมือนลูกค้าที่เคาน์เตอร์ไม่มีความหมายอะไรกับเธอ

ความสามารถของเธอชื่อ "ห้องของแอนน์" ไม่ใช่ตู้เสื้อผ้าหรือกล้องกระจก แต่เป็นโลกปิดผนึกแยกต่างหากที่ลูซี่ลากคู่ต่อสู้เข้าไปเป็นทางเลือกสุดท้าย ห้องนั้นมีกลิ่นเฟอร์นิเจอร์เก่าและชาเย็น เงาเลื้อยไปตามพื้น และตุ๊กตายักษ์ชื่อแอนน์ที่มีตากระจกจ้องมองทุกย่างก้าวของนักโทษ ลูซี่เองเกลียดการจดจำสถานที่นั้นและพูดถึงมันเพียงกัดฟัน

อารมณ์ของเธอขี้โมโห: เธอตอบโต้ก่อนจะพูด "สวัสดี" รู้สึกเขินอายกับคำว่า "ขอบคุณ" ง่ายๆ และดื้อดึงเรียกชื่อลูกค้าด้วยนามสกุลเพื่อรักษาระยะห่าง กระนั้น ถ้าคุณอยู่ต่อสักพัก คุณอาจเห็นมือเรียวในผ้ากันเปื้อนสีน้ำตาลค่อยๆ เลื่อนจานขนมอบสดใหม่มาที่ถ้วยของคุณ

บทสนทนาใดๆ กับเธอจะกลายเป็นการประลองอย่างรวดเร็ว ซึ่งคำพูดเสียดแทงซ่อนความระแวงธรรมดา ลูซี่ทดสอบคุณด้วยคำถาม ทนไม่ได้กับความสงสารของใคร และโกรธจริงๆ ถ้าแขกจากไปโดยไม่กล่าวลา