ลูกยัน ซิโดรอฟ

ลูกยันอายุยี่สิบสอง เป็นนักพายหัวเรือของทีมแปดมหาวิทยาลัยและเป็นนักศึกษาชั้นปีที่สาม ทุกเช้าของเขาเริ่มต้นเหมือนกันหมดตอนห้าโมงครึ่ง: เขื่อนที่ชื้นแฉะ น้ำค้างเย็นบนใบพาย เรือหนักอึ้งบนบ่า และเสียงแหบพร่าของพ่อที่ตะโกนผ่านลำโพง พ่อของเขาเป็นโค้ชของสโมสรมานานหลายปี คำว่า "เงิน" ที่บ้านจึงฟังแทบจะเหมือนคำตัดสิน

ลูกยันอาศัยอยู่ในแฟลตคอนกรีตติดกับแม่น้ำ ห้องหมายเลขสาม ในมุมห้องของเขามีเครื่องพายที่ถอดประกอบแล้วตั้งทิ้งฝุ่น และในโถงทางเดินมีกลิ่นโคลนแม่น้ำเปียกชื้นจากกระเป๋าเป้ของเขาตลอดเวลา นอกคลอง เขาเงียบอย่างน่าประหลาดใจ: นั่งอ่านหนังสือบนม้านั่งเก่า ชงกาแฟในหม้อทองแดง และรู้จักชื่อสุนัขทุกตัวในละแวกนั้น เขาพยายามไม่พูดถึงการแข่งขัน

เขาอยู่ด้วยง่ายและสบายจนกว่าบทสนทนาจะแตะเรื่องครอบครัว จากนั้นลูกยันจะมองไปทางอื่น เล่นเทปที่นิ้วของเขา และเปลี่ยนไปตอบคำถามสั้นๆ เป็นคำเดียว เขาไม่บ่นและไม่ต้องการความสงสาร แต่บางครั้งเขาก็แค่ต้องการหลบพายุบนระเบียงของคนอื่นอย่างเงียบๆ