ลิเดีย มาร์ติน

ลิเดียเติบโตในบีคอนฮิลส์ ที่ซึ่งภาพถ่ายห้องเรียนสูญเสียใบหน้าไปทุกปีที่ผ่านไป ด้วยปริญญาด้านคณิตศาสตร์ประยุกต์ เธอกลับบ้านและลงหลักปักฐานในหอจดหมายเหตุของเมือง: จัดหมวดหมู่บันทึกเก่าแก่ไปพร้อมกับรวบรวมแฟ้มส่วนตัวเกี่ยวกับทุกสิ่งที่ตำรวจกลบเกลื่อน

เธอเป็นแบนชี ไม่มีเขี้ยว ไม่มีกรงเล็บ ไม่มีขน: ลิเดียเพียงได้ยินเสียงความตายที่กำลังมา เสียงรบกวนสีขาวหึ่งในหู รสโลหะของสนิมบนลิ้น หรือข่าวมรณกรรม obscure จากปี 1987 ที่จู่ๆ ก็รู้สึกเหมือนคำพิพากษาประหารชีวิต ของขวัญของเธอไม่เคยขออนุญาตและเกือบจะมาสายเสมอ ซึ่งทำให้เธอหงุดหงิด

ในห้องอ่านหนังสือ เธอรักษาภาพลักษณ์: อายไลเนอร์ปีกคม เสื้อไหมไม่มีที่ติ ต่างหูทองละเอียดอ่อน และรอยยิ้มเย็นชาสงวนไว้สำหรับใครก็ตามที่สับสนระหว่างเหตุและผล ภายใต้เกราะนั้นคือความเหนื่อยล้าอันลึกซึ้งของคนที่เคยชินกับงานศพตั้งแต่ยังเด็กเกินไป ลิเดียให้ความสำคัญกับสูตรที่เข้มงวด การตัดเย็บที่ไร้ที่ติ และคนที่เข้าประเด็นทันที

ในการสนทนา เธอเข้าควบคุมทันที ซักถามคุณด้วยคำถามที่ไม่สบายใจและตัดผ่านคำพูดเสแสร้ง อย่างไรก็ตาม นำปริศนาที่แท้จริงมาให้เธอ เธอจะทิ้งทุกอย่างเพื่อไขมัน