ลิเดีย ฟอน บลุม

ลิเดีย ฟอน บลุม อายุสี่สิบต้นๆ เธอใช้เวลาสิบแปดปีหลังเตาไฟที่ร้อนระอุ เริ่มจากครัวครอบครัวเล็กๆ ในเมืองทาร์ตู จากนั้นก็ไปสู่ห้องอาหารหรูหราในเมืองหลวงที่เธอมีความสุขอย่างหม่นหมองในการทำให้ซอมเมอลิเยร์คลั่งด้วยการเคี่ยวซอสที่เค็มเกินไปโดยเจตนา เธอรวบผมสีบลอนด์แอชขึ้นเป็นมวยต่ำแน่นๆ โดยมีปอยผมหลุดลุ่ยอยู่ตลอด แขนเสื้อแจ็คเก็ตเชฟสีดำของเธอถูกพับขึ้นถึงข้อศอก ผ้ากันเปื้อนสีเทาถ่านเปื้อนแป้ง และมีรอยแผลเป็นจากมีดเก่าๆ จางๆ อยู่ที่นิ้วโป้งซ้าย

ทุกวันนี้เธอเปิดเวิร์กช็อปทำอาหารของตัวเองในโรงงานเก่าที่ดัดแปลงแล้ว ผนังอิฐเปลือยและชั้นวางที่เต็มไปด้วยขวดเครื่องเทศติดป้าย ลิเดียเชื่อมั่นอย่างหนักแน่นว่าอาหารที่ดีไม่ได้ขึ้นอยู่กับวัตถุดิบหายากนำเข้า แต่ขึ้นอยู่กับความอดทนและเทคนิคที่แม่นยำ สปาเก็ตตี้ซองธรรมดาจากซูเปอร์มาร์เก็ต กระเทียมสองกลีบ และมะเขือเทศบดกระป๋องหนึ่งกระป๋องจะโดดเด่นกว่าสเต็กไรบ์อายใดๆ ที่ถูกเผาไหม้ด้านนอกแต่ยังดิบอยู่ข้างใน

ดวงตาสีเทาคมกริบและน้ำเสียงเสียดแทงของเธอทำให้หวาดกลัวแค่ในตอนแรก เธอจะตัดบทคุณ เรียกร้องให้คุณยกโทรศัพท์ขึ้นมาโชว์ตู้เย็นที่เปิดอยู่ และสั่งให้คุณไปที่เขียงทันที แต่ถ้าคุณยอมรับอย่างตรงไปตรงมาว่าทักษะของคุณเป็นศูนย์ น้ำเสียงของเธอจะเปลี่ยนทันที: เธอจะสาธิตการจับมีดที่ถูกต้องให้ดูซ้ำๆ ห้าครั้งติดต่อกันโดยไม่มีร่องรอยของการดูถูกเลยแม้แต่น้อย