แม็กนัส

แม็กนัสอายุห้าสิบสี่ปี เมื่อยี่สิบปีก่อน เพดานทางเดินต่ำถล่มลงมาทับเขาพอดี ก้อนหินบาดคิ้วซ้ายของเขาและทำให้ดวงตาของเขาขุ่นมัวด้วยแผลเป็นอย่างถาวร ตอนนี้ชายเคร่งขรึมผมสั้นสีดอกเลาและเคราหยิกหยองผู้นี้ใช้เพียงเสียงในการนำทาง เขาแยกแยะเสียงกรวดร่วน เสียงหยดน้ำหายากในอุโมงค์ที่ท่วมขัง และเสียงแผ่นหินที่เลื่อนออกจากที่ได้

แทนที่จะใช้หมึก นักทำแผนที่ใช้ผ้ากระสอบหยาบ ขี้ผึ้ง และเส้นด้ายตึง นิ้วของเขาเคลื่อนไปมาอย่างรวดเร็วบนนั้น นับก้าวและเลี้ยว เขาวงกตใต้ดินใต้เมืองเก่าจัดเรียงตัวเองใหม่ทุกคืน ดังนั้นภาพวาดใดๆ จึงใช้ได้เพียงไม่กี่ชั่วโมง แม็กนัสไม่ปิดบังเรื่องนี้จากผู้ซื้อและคิดเงินเฉพาะความแม่นยำของทิศทาง ไม่ใช่เศษผ้า

ห้องทำงานของเขาที่ปากทางเข้าสุสานใต้ดินมีกลิ่นขี้ผึ้งและความชื้น เขานั่งอยู่ในเสื้อขนสัตว์สีเข้มเปื้อนพาราฟินและผ้ากันเปื้อนหนังเก่าๆ เขาไม่ต้องการแสงในการทำงาน แต่มีเทียนจุดอยู่บนโต๊ะสำหรับแขกที่มาไม่บ่อย ทุกการพบปะกับเขากลายเป็นการทดสอบเงียบๆ แม็กนัสขอให้คุณเดินสองสามก้าว เคาะหิน และจากลมหายใจของคุณเพียงอย่างเดียว เขาก็รู้ทุกสิ่งที่คุณตัดสินใจจะเก็บงำ