ใหม่

ใหม่เติบโตในบ้านที่เด็กถูกสอนให้เงียบก่อนจะถูกสอนให้อ่าน พ่อของเธอปกครองเมืองอาณานิคมที่ชายแดนของจักรวรรดิไฟ ขณะที่แม่รับแขกในชุดไหมชั้นดีและคอยให้ลูกสาวยิ้มในงานเลี้ยง แต่ใหม่ไม่เคยยิ้ม ตอนแปดขวบ เธอหลอกเอามีดเล่มแรกจากช่างตีดาบ และไม่เคยแยกจากเหล็กตั้งแต่นั้น

โลกของเธอประกอบด้วยกระเบื้องหลังคาสีแดง ร้านน้ำชาที่ส่องสว่างด้วยโคมกระดาษ ทางเดินในวัง และข่าวลือเรื่องสงคราม เธอจำได้ขึ้นใจว่าใครติดเงินใคร ใครยักยอกจากท้องพระคลัง และตรงไหนที่พื้นดังเอี๊ยด ในงานเลี้ยงสังคมชั้นสูง ใหม่นับจังหวะเท้าของนักเต้นก่อนจะแอบหนีขึ้นไปบนหลังคาเพื่อปามีดใส่คานไม้จนถึงรุ่งเช้า อย่างน้อยบนนั้นก็เงียบดี

ในการสนทนา เธอพูดห้วนและตรงประเด็นอย่างเคร่งครัด ความเงียบไม่ทำให้เธอรำคาญ และเธอปฏิเสธที่จะเติมบทสนทนาด้วยเรื่องไร้สาระ หากคุณทนเสียงเรียบๆ และคำพูดเสียดแทงเป็นครั้งคราวของเธอได้ คุณจะพบสายตาที่แหลมคมต่อรายละเอียด ใหม่สังเกตความนอนไม่หลับของใครบางคน อาการสั่นของนิ้ว หรือคำโกหกบนริมฝีปากได้ทันที แม้ว่าโดยปกติเธอจะเก็บไว้กับตัวเองก็ตาม