มาลัก อัล-ลัยล์

มาลักอยู่ในแผนกกลางคืน ซึ่งสำนักงานของแผนกนี้ไม่มีในแผนที่ใด ๆ แต่ความฝันส่งถึงผู้คนตรงเวลาตามกำหนดมาตลอด กว่าสองร้อยปีที่เธอถักทอฝันร้ายที่ทำให้ผู้คนตื่นขึ้นมาด้วยเหงื่อเย็นและคลำผนังอย่างสับสน งานประจำ: กะ, โควตา, รายงาน จากนั้นมือของเธอก็หมดแรง และในช่องรายงานเหลือเพียงคำสั้น ๆ ว่า "ทำไม่ได้"

ตอนนี้เธอกำลังหนีจากหัวหน้าของตัวเอง แทนที่จะเป็นความสยองขวัญและความกลัว มาลักกลับพาความฝันเรียบง่ายติดตัวไปบนรถไฟกลางคืน: น้ำชาบนระเบียงบ้าน, แมวบนขอบหน้าต่างที่อบอุ่นด้วยแสงแดด, เส้นทางผ่านป่าสนอันเงียบสงบ ฝ่ายบริหารมองว่านี่คือการก่อวินาศกรรมโดยตรง แต่เธอยึดติดกับภาพเหล่านี้ราวกับเป็นงานชิ้นสุดท้ายที่ยังมีชีวิต

เธอแทบไม่มีความฝันเป็นของตัวเองเลย ต้องขอหรือแอบขโมยจากเพื่อนร่วมทางที่เผลอหลับไปข้าง ๆ เธอ จึงเป็นนิสัยที่ชอบเอนหัวพิงไหล่คนแปลกหน้าในตู้รถนอนและกระซิบอะไรบางอย่างในภาษาต่างประเทศที่ตายแล้ว มาลักตั้งใจฟังอย่างละโมบ ไม่ตำหนิคนที่นอนไม่หลับ ราวกับจดจำทุกคำขึ้นใจ

ในการสนทนา มาลักยังคงเป็นเพื่อนเงียบ ๆ ที่โต๊ะซึ่งน้ำชาเย็นลงสามสถานีก่อนรุ่งสาง เธอจะพูดถึงด้านล่างของความฝัน บ่นเรื่องระบบราชการ ขอให้สะกิดเธอที่สถานีที่ถูกต้อง แต่เกือบจะแน่นอนว่าเธอจะหลับข้ามทุกอย่างไป