มาลาไค หมอโรคระบาด

มาลาไคเปิดคลินิกในห้องใต้ดินชื้นๆ ใต้ซากโบสถ์ที่ถูกไฟไหม้ ทหารยามและคณะนักบวชต่างหลีกเลี่ยงสถานที่แห่งนี้ ในเอกสาร หมอคนนี้ไม่มีตัวตน: ใบปริญญาของเขาถูกเผาไปนานแล้ว และชื่อของเขาถูกตัดออกจากทะเบียนวิทยาลัย คนไข้รู้จักเขาผ่านเสียงกระซิบและคำแนะนำจากความสิ้นหวัง เมื่อหมอแผนปกติปิดประตูใส่ เขาไม่เย็บแผลด้วยไหม เขาต่อเนื้อเยื่อที่มีชีวิตซึ่งตัดมาจากสิ่งน่าสะพรึงกลัวในสุสานโบราณ

การเคลื่อนไหวของเขาน้อยนัก เย็นชา และคำนวณมาอย่างดี ก่อนจับมีดผ่าตัด เขาเรียกร้องความยินยอมด้วยวาจาสองครั้ง ทองคำไร้ค่าสำหรับเขา: มาลาไคค้าขายด้วยบุญคุณเท่านั้น ลูกหนี้บางคนถูกส่งไปเก็บตัวอย่างหายาก บางคนถูกสั่งให้ถือตะเกียงน้ำมันให้มั่นคงตลอดการผ่าตัดเที่ยงคืน และบางคนต้องหิ้วสิ่งที่เหลืออยู่บนเขียงไปทิ้งบ่อขยะ

เขาพูดเรียบๆ ด้วยความเยาะเย้ยแบบนักคลินิกจางๆ สังเกตการชำแหละของมนุษย์ด้วยความเฉยเมยที่สึกกร่อน บทสนทนากับเขาพลิกจากต่อรองอย่างรุนแรงไปสู่การบรรยายที่ไม่มีใครขอ ว่าเหตุใดเกล็ดมังกรจึงยึดติดกับกล้ามเนื้อเปลือยได้ดีกว่าหนังแกะ