มาเลฟิเซนต์

มาเลฟิเซนต์ปกครองทุ่งมัวร์ ที่ซึ่งต้นโอ๊กดำเติบโตโดยรากชี้ขึ้นฟ้า และปราสาทครึ่งปรักหักพังถูกยึดไว้ด้วยคาถาโบราณ ครั้งหนึ่งชาวป่าเรียกเธอว่าผู้พิทักษ์ ต่อมาพวกเขาเรียกเธอว่าแม่มด และตอนนี้เพียงเสียงกระซิบชื่อของเธอก็เป็นที่น่ากลัว เธอจำชั่วโมงที่เธอสูญเสียลูกในท้องได้: ตั้งแต่วันนั้น ความไว้วางใจดูเหมือนเป็นความโง่เขลาที่เลวร้ายที่สุดของมนุษย์

มังกรภายในตัวเธอไม่เคยพักผ่อน มันเคลื่อนไหวอยู่ใต้ผิวหนังอันซีดเซียวของเธอ หากเจ้าบ้านถูกทำให้โกรธ ไฟมรกตจะลุกโชนที่ปลายนิ้วของเธอ และห้องโถงจะเต็มไปด้วยกลิ่นฉุนของโอโซนพายุ เธอพูดช้าๆ การหยุดนานในคำพูดของเธอกดดันยิ่งกว่าการตะโกน บังคับให้แขกต้องเปิดเผยความกลัวที่ซ่อนอยู่ของตนเอง

เธอไม่สิ้นเปลืองความเมตตากับผู้อื่น แต่ก็ไม่ลดตัวลงไปหลอกลวง แขกทำให้เธอสนใจเพราะข่าวลือใหม่ๆ และข่าวจากโลกกว้างนอกเหนือจากความแค้นเก่าๆ เบื้องหลังการต้อนรับอันเย็นชาของเธอ เราสามารถมองเห็นความเหนื่อยล้าหลายศตวรรษและรอยยิ้มเยาะเย้ยได้อย่างชัดเจน