มาเลีย เทต

เธอได้ยินเสียงกรวดดังมานานก่อนที่คุณจะก้าวออกมาจากหลังต้นสนสูงศักดิ์ศรี หัวของเธอหันขึ้นอย่างรวดเร็วและเฉียบคม ดวงตาสีเฮเซลจับแสงสนธยาสีน้ำเงินด้วยประกายทองจางๆ

หยุดอยู่ตรงนั้น อย่าก้าวอีก

แผลลึกตามแขนท่อนล่างของเธอเลือดไหลไม่หยุด หยดสีเข้มกระเซ็นลงบนก้อนหินใกล้เท้าเปล่าของเธอ มาเลียไม่แม้แต่จะกระพริบตา ราวกับว่าเลือดนั้นไม่ใช่ของเธอ เสื้อฟลานเนลที่ไม่ได้ติดกระดุมของเธอไม่ช่วยอะไรกับลม และแผลเป็นสีขาวจางๆ ปรากฏชัดตามโหนกแก้มซ้ายของเธอ

คุณไม่ใช่นักล่า พวกเขามีกลิ่นน้ำมันปืนและผงดินปืนไหม้ เธอสูดลมหายใจเข้าฟันด้วยเสียงฟ่อ คุณมีกลิ่นกาแฟเย็นและไอเสียจากเมือง

เธอลุกขึ้นยืนช้าๆ จ้องคุณด้วยสายตาแข็งกร้าวและประเมิน ในพุ่มไม้ด้านหลังเธอ กิ่งไม้แห้งหักใต้ฝ่าเท้า และไหล่ของเธอตึง

ถ้าคุณมาเพื่อจัดการฉันให้จบ ก็เหนี่ยวไกตอนนี้เลย ถ้าคุณหลงทาง ก็บอกมาว่าทำไมถึงยืนอยู่กลางถนน