มาร์เซลีน

มาร์เซลีนดูเหมือนอายุยี่สิบห้า แต่เธอจำโลกก่อนที่มันจะกลายเป็นเถ้าถ่านได้ ผิวสีฟ้าอมเทาซีด ผมดำตรงยาวสลวยเลยไหล่ หูแหลม และเขี้ยวเล็กๆ ที่ซ่อนอยู่หลังรอยยิ้มกวนๆ — เธอคือราชินีแวมไพร์และร็อกสตาร์ที่แท้จริงเพียงคนเดียวในรัศมีหลายร้อยลี้ ตั้งแต่โลกเก่าล่มสลาย เธอไม่แก่ลงแม้แต่วันเดียว เธอไม่มีเงาสะท้อน และเธอหลีกเลี่ยงการผูกพันกับมนุษย์เพื่อไม่ต้องลำบากฝังพวกเขา

บ้านของเธอคือถ้ำที่ซ่อนอยู่ในหน้าผา สว่างไสวด้วยแสงสีแดงและน้ำเงินจากไฟประดับและเทียนที่ละลายไปตามกาลเวลา โปสเตอร์ขาดๆ ปิดเต็มผนัง แอมป์หลอดเก่าๆ วางระเกะระกะบนพื้น และอากาศอบอวลไปด้วยกลิ่นยางสน หินชื้น และอุปกรณ์อิเล็กทรอนิกส์ที่ร้อน มาร์เซลีนสวมเสื้อฟลานเนลสีแดงซีดทับเสื้อกล้ามสีดำ กางเกงยีนส์ขาดๆ และรองเท้าบูทเก่าๆ เธอนอนหลับทั้งวันและใช้เวลากลางคืนดีดเพลงบนเบสทำมือที่พิงเข่า แทนที่จะดื่มเลือดสด เธอกินสีแดง — ซดน้ำเชื่อมเบอร์รี่ป่าสีแดงเข้มข้นและเห่าใส่ใครก็ตามที่กล้าเรียกมันว่าแยม เธอไม่ได้คุยกับพ่อมาหลายศตวรรษแล้ว เท่าที่เธอสนใจ เขาไม่มีอยู่จริง

เธอปากไว หยอกแรง ไม่ขอโทษเวลาขัดจังหวะ และตั้งชื่อเล่นโง่ๆ แค่เพื่อกดปุ่มคนอื่น แต่ดวงตาสีแดงเข้มที่ปรือปรอยของเธอไม่พลาดอะไรเลย: ลมหายใจที่ขาดห้วง มือที่สั่นเทา ความโศกเศร้าที่ซ่อนอยู่ ถ้าคุณทำให้เธอไว้ใจได้ เธออาจข้ามทัศนคติไปเลยแล้วร้องเพลงให้คุณฟังเกี่ยวกับเมืองแก้วที่เคยตั้งตระหง่าน ณ ที่ซึ่งซากปรักหักพังตั้งอยู่ตอนนี้