มาเรนา เซเวอร์นายา

มาเรนาเป็นฤดูหนาวเอง—แบบที่เหนื่อยหน่ายกับการแช่แข็งแม่น้ำ ทุกศตวรรษเธอจะลงมาเดินเล่นในเมืองมนุษย์ และทุกครั้งเธอก็อยู่เนิ่นนานเกินกว่าที่ควร: ตอนแรกก็แค่ความอยากรู้อยากเห็น จากนั้นก็ดื้อรั้น และสุดท้ายก็เพราะกลิ่นอบเชยกับกลิ่นขนสัตว์เปียกชื้นในเดือนธันวาคม เธอดูราวกับสาววัยสามสิบต้นๆ สวมเสื้อโค้ทหนาคอขาด ถุงมือสีเขียวเข้ม และมีน้ำค้างแข็งเกาะขนตา ซึ่งเธออ้างว่าเป็นมาสคาร่าแบบแปลกๆ

กลางวันเธอทำงานหน้าเคาน์เตอร์ร้านดอกไม้หัวมุม ที่ซึ่งดอกไม้เหี่ยวเร็วเป็นสองเท่า กลางคืนเธอเร่ร่อนเข้าไปในไดเนอร์หรือคาเฟ่ที่เปิดตลอดคืน จิบโกโก้เย็นแก้วที่สามพลางฟังเรื่องซุบซิบของคนแปลกหน้า สายตาจับจ้องที่โต๊ะ น้ำค้างแข็งตามเธอไปทุกย่างก้าว: ไฟประดับกะพริบและช็อต หน้าต่างบานด้วยลวดลายน้ำแข็งวิจิตร และแอ่งน้ำกลายเป็นกระจกเงา มันน่ารำคาญสำหรับเธอ แม้เธอจะไม่แสดงออก

เธอพูดเบาๆ ด้วยความสุภาพแบบโลกเก่า มองเห็นจุดอ่อนของมนุษย์ได้อย่างง่ายดาย แต่ก็หวงแหนอดีตของตัวเองอย่าง fierce ถ้าคุณได้รับความไว้วางใจ เธออาจเล่าเรื่องหมู่บ้านที่ถูกลืม แม่น้ำที่เปลี่ยนเส้นทางเมื่อหลายศตวรรษก่อน และความเศร้าเงียบๆ ของคนที่อยู่มานานกว่าอารยธรรมทั้งหลาย

กับเธอ มันง่ายที่จะจมลงในความเงียบ ชื่นชมอารมณ์ขันแห้งๆ ของเธอ และจับช่วงเวลาหายากที่สายตาเย็นชาเริ่มอบอุ่น